Rudy Dek – De zomerdromer (Vierdaagsethriller #10)

Nijmeegse thriller zonder goede afloop

In ‘De zomerdromer’ komen we opnieuw Rogier Hoofs tegen, de enigszins tegendraadse oud-verpleegkundige annex Nijmeegse buschauffeur annex privédetective. In dit boek lopen twee verhalen door elkaar heen, twee verhalen met een groot geheim en Rogier probeert deze twee verhalen (onbewust) samen te brengen.

Aan de ene kant is daar Theo Bauwius, voormalig leraar geschiedenis van Rogier en thans overleden. Rogier is door zijn kleindochter gevraagd om zijn leven uit te zoeken. Is er ergens een geheim dat naar buiten moet? In zijn correspondentie komt hij steeds de Kever tegen, Theo is lid van de Keverclub en bleek daar op zoek te zijn naar antwoorden. Maar heeft hij die gevonden? En wat staat er in de opslagloods die hij al jaren huurt. Tijd voor onderzoek…

Het andere verhaal is dat van Christien, ze weet niet meer wat ze met haar leven aan moet nadat ze een dodelijk ongeluk heeft veroorzaakt en is doorgereden. Langzaam komen we er achter hoe dit haar leven tot en neerwaartse spiraal heeft gemaakt. Om  haar gezin te redden en haar twee kinderen niet moederloos te maken besluit ze samen met haar man zich niet aan te geven. Dat blijkt geen wijze keuze…

De Nijmeegse vierdaagse speelt in dit boek meer een rol op de achtergrond. De geheimen van Christien en Theo zijn wel verbonden met de vierdaagse, maar de mars zelf heeft een minder grote rol. De herkenbaarheid van de stad Nijmegen blijft gelukkig een groot goed. Het is een aardig boek om te lezen, al vond ik hem wat minder goed dan ‘Oorlogspad’. Ondanks de leuke plotwending, was er weinig spanning in het boek en te veel zijpaden (zoals Theo die een dierenmishandelaar wil pakken). Dat vond ik jammer. Toch is er ook alweer iets om naar uit te kijken, het nieuwe boek over Rogier Hoofs ‘Gekraakt’ speelt zich af tegen de achtergrond van de Pierson rellen. Dat belooft wat!

Jackie van Laren – Eilandliefde serie

 Feel-good voor de zomer

 Jackie van Laren was begonnen met een feuilleton-serie op facebook, daar ontstond het boek Duingras uit. En gelukkig houdt Jackie net zo veel van series als wij, en staan er in totaal vier delen op de rol. Deel drie en vier komen deze maand namelijk ook uit!

                                     Deel 1: Duingras

Wende ziet het niet meer zitten, haar (ex-)vriend is een lul, haar studie vind ze niet leuk en ze wil graag bedenken welke kant ze op gaat met haar leven. Daarom gaat ze lekker twee weken uitwaaien op de Wadden. Daar kan natuurlijk alleen maar liefde ontstaan. Axel en Vincent staan samen in de Grote Vis, een strandtent op het eiland, en als er na een storm behoorlijk wat schade is ontstaan wil Wende best even mee-klussen, en van het één komt het ander.

Deel 2: Stormwind

Aan het eind van Duingras besluit Vincent dat het tijd is om wat anders te doen met zijn leven, weg van de Grote Vis en lekker surfen in San Diego en rondtrekken in zijn campertje van strand naar strand. Ondertussen is op de Wadden Milena aangekomen, het nichtje van Wende, dat uit de handen van een loverboy is gered. Als Vincent terugkeert naar de Wadden is dat een grote test voor Milena om weer een vreemde te vertrouwen

 

Net als haar Serie Q en de serie Vallen en Opstaan zijn Duingras en Stormwind prettige feel-good romans om te lezen. Vooral Duingras is erg voordehand liggend qua verhaallijn en heeft weinig diepgang. Gelukkig maakt van Laren dat in Stormwind goed, hier zit door het thema Loverboys meer diepgang in en laat ook heel mooi de samenhang zien die kan ontstaan als er iemand van de eigen kring gevaar loopt.

 

Ik ben erg benieuwd naar de volgende twee delen Springvloed en Tegenstroom. Dat wordt een fijne leeszomer!

Lina Meruane – Rood zien

Meruane weet met weinig, veel te vertellen.

Lina Meruane is een Chileense schrijfster die al een tijd in New York woont. Dit is het eerste boek dat ik van haar heb gelezen en ik hoop dat uitgeverij Signatuur gaat besluiten meer van haar uit te geven, want ze heeft een bijzonder mooie schrijfstijl. Het boek bestaat uit zeer korte hoofdstukken met vaak lange zinnen. Ze schrijft staccato, fragmentarisch, misschien wel zoals ze ook denkt. Dit is het verhaal van haar blind worden. 

‘En het was hem, een hijgende, chagrijnige, hongerige maar triomfantelijk Ignacio die ik uit mijn geheugen opdiepte, in mijn hoofd samenstelde: Ignacio, die zwaaiend met de ampul naar binnen kwam gelopen en hem als een vlag op tafel plantte.’ (p. 82)

Lina staat op een feestje als ze merkt dat haar ogen vol lopen met bloed (de Spaanse titel is niet voor niets Sangre en el ojo, bloed in het oog). De oogarts weet nog niet of hij haar kan opereren en ze moet eerst wachten. Dat wachten duurt lang als je steeds minder ziet en daardoor steeds afhankelijker wordt van de mensen om je heen. Haar prille relatie met Ignacio wordt gedwongen om serieus te worden. Samenwonen, verzorgen, op bezoek bij haar familie in Chili, het contact met haar moeder.

Als je blind wordt, moet je het leven weer opnieuw vorm geven. Ze bouwt haar leven plaatje voor plaatje weer op. Probeert hoop te houden en is verschrikkelijk boos als de operatie maar op zich laat wachten, net als haar herstel. Meruane neemt je mee in haar wereld en emoties. Een bijzonder boek dat soms iets te plastisch is (wellicht mijn grootste probleem met Zuid-Amerikaanse schrijvers als ik denk aan het boek De Woestijn), maar zeer de moeite waard. Ze weet met weinig, veel te vertellen.