dinsdag 11 september 2018

Sarah Sluimer – Keizer


Interessant debuut over werken, liefhebben en afbrokkelen
 
Leo is een gevierd theatermaker, althans zo ziet hij zichzelf. Hij is de keizer van zijn keizerrijk en zowel zijn acteurs als zijn partner moeten hem maar volgen. Alles veranderd echter wanneer hij Victor ontmoet die hem een fantastische ruil aanbiedt. In ruil voor een theaterbewerking van zijn biografie ontvangt Leo een appartement dat helemaal wit en leeg is. Ideaal voor een man die niet tegen hitte kan door zijn waterhoofd en gek wordt van andere mensen. Victor stelt echter nog één andere eis en dat is dat zijn zoon Ros, schrijver van de biografie, bij de ontwikkeling van de voorstelling wordt betrokken.

Langzaam brokkelt Leo’s keizerrijk af. Zijn partner Bob verlaat hem. Hij heeft ellenlange ruzies met zijn moeder. Verliest zich in jeugdherinneringen over de tijd dat hij leerde de wereld naar zijn hand te zetten. Zijn acteurs komen in opstand, en zijn meisje krijgt een relatie met Ros. Het is wachten tot het moment dat Leo zelf afbrokkelt.

Sluimer heeft een interessant verhaal neergezet. Waar ik in het begin het personage Leo erg overtrokken vond (al kan dat ook komen doordat ik mij niet thuis voel in de theaterwereld) begon ik steeds meer met hem mee te leven. In zijn gekte is het onduidelijk wat waar is en wat niet en dat maakt het verhaal spannend en onverwacht. Dit is een man die zich volledig verliest in zijn werk en daardoor niets of niemand meer kan liefhebben, enkel nog de leegte kan waarderen.

Het boek is krachtig en beeldend. Het is prettig geschreven en ook de korte hoofdstukken maken het boek behapbaar. Het was voor mij niet een boek om in één keer uit te lezen, soms wat het genoeg en wilde ik eerst weer even na kunnen denken over het verhaal. Dit is een debuut waarbij ik benieuwd ben wat er nog meer gaat komen.


woensdag 29 augustus 2018

Jackie van Laren – Springvloed (Eilandserie #3)


Springvloed is een fijne feelgood met een beetje diepgang


De eilandserie is ten einde. Ik heb nu ook het laatste deel van de serie ‘Tegenstroom’ uit, maar vind vooral het derde deel erg goed. 

In ‘Springvloed’ krijgen we het verhaal van Grote Vis in de winter te horen van  Mayke Ferwerda, een echte eilander die heel zeker weet wat ze wil: op het eiland blijven. Al haar broers en zussen zijn naar de wal verhuist, maar voor haar voelt dat als een straf. Gelukkig heeft ze alles voor elkaar, een vriend op het eiland (de zoon van de Burgemeester) en een baan als kok in Grote Vis. Alles is fijn aan de Grote Vis behalve Camerlingh, oftewel Cam.

Cam is de grootste blaaskaak die je maar kan vinden. Door zijn ouders verstoten en door zijn vader achterna gejaagd steekt hij zijn laatste geld als investering in Grote Vis en wordt daarmee mede-eigenaar van de strandtent. Dat betekent dat hij ook veel in de Grote Vis is en dat stoort Mayke mateloos. Uiteraard komen de twee nader tot elkaar als blijkt dat Cam vooral het product is van zijn afstandelijke opvoeding en als puntje bij paaltje komt verdedigt Mayke Cam hartstochtelijk.

Waar in het eerste deel 'Duingras' het allemaal erg voorspelbaar was en in het tweede deel 'Stormwind' er al wat meer diepgang kwam in de serie, siert het ‘Springvloed’ dat het personage Cam veel minder ‘flat’ blijkt te zijn dan je in eerste instantie zou denken. En met een paar interessante wendingen op het eiland, zoals Vincent die in de eilandraad zitting neemt en het overlijden van de buurvrouw van Axel weet van Laren in dit deel het eiland ook weer levendig neer te zetten. Al met al is het een prettige feel good roman. Lekker voor in de tas op vakantie als je iets wil lezen waar je niet bij na hoeft te denken. 


dinsdag 21 augustus 2018

Celeste Ng – Kleine brandjes overal

Een prachtig boek over vriendschap en moederschap

Gister lag ik nog lang te lezen, want dit is zo’n prachtig boek en het moest uit. Het vertelt over de Richardsons die in het perfecte stadje Shaker Heights wonen, een stadje waarin iedereen weet waar hij aan toe is en de straten perfect schoon en recht zijn. Maar dan komen Mia en haar dochter Pearl in hun leven als zij het appartement van de Richardsons huren en Pearl vrienden wordt met Moody, Lexie en Tripp. Daar waar Pearl wordt opgenomen in de villa en het ordentelijke leven en door Lexie en mevrouw Richardson op sleeptouw wordt genomen, zo voelt de jongste Richardson, Izzy, zich aangetrokken tot het kunstenaarsleven van Mia.

De beginscène zegt alles over het boek:

Iedereen in Shaker Heights had het er die zomer over: hoe Isabella, het jongste kind van de Richardsons, uiteindelijk was doorgedraaid en het huis had afgebrand. In de lente waren alle roddels over de kleine Mirabella McCullough gegaan – of May Ling Chow, dat hing ervan af aan welke kant je stond – en 
nu was eindelijk iets nieuws en sensationeels te bespreken.

Het boek gaat over de dillema’s van het moederschap, wat het betekent om een moeder te zijn en hoe we soms ongemerkt tot de verkeerde conclusies komen. Want het leven is niet helder. Waar hoort May Ling Chow thuis? Bij haar adoptieouders die al 14 maanden voor haar zorgen of bij haar biologische moeder Bebe die haar de eerste weken van haar leven heeft verzorgd en daarna te vondeling gelegd? Hoe ga je er mee om als je denkt dat een vriendin van je dochter een abortus heeft gehad? Vertel je het aan haar moeder of niet? Hoe bereid je de kinderen überhaupt voor op de verantwoordelijkheid van seks? En hoe verbreek je de negatieve dynamiek met je dochter?

Celeste Ng kan fantastisch schrijven. Ze heeft een goede manier bedacht om de verhalen van de verschillende personages te vertellen zonder de narratief van het boek te verbreken. Zo komen we meer te weten over de jeugd van Mia doordat mevrouw Richardson met haar ouders gaat praten. In dat verhaal wordt veel meer verteld dan wat haar ouders konden weten en dat sluit Ng prachtig af door te zeggen: Mevrouw Richardson kon dit natuurlijk allemaal niet weten. Ze kon alleen wat kale feiten opmaken uit het verhaal dat de Wrights haar hadden verteld. En zo zitten we weer helemaal terug in het lopende verhaal. 

En is er nog een wijze les hieruit te trekken? Misschien wel. Het is onmogelijk om de perfecte moeder te zijn, we kunnen er alleen maar naar streven onze kinderen niet door te laten draaien. Dit is een boek waarvan ik weet dat ik het over een paar jaar ga herlezen en er dan weer nieuwe inzichten uit op doe. Misschien moet ik hem maar vast weer op mijn Nog Te Lezen plank zetten.