zondag 8 juli 2018

Jackie van Laren – Eilandliefde serie


 Feel-good voor de zomer
 Jackie van Laren was begonnen met een feuilleton-serie op facebook, daar ontstond het boek Duingras uit. En gelukkig houdt Jackie net zo veel van series als wij, en staan er in totaal vier delen op de rol. Deel drie en vier komen deze maand namelijk ook uit!

                                     Deel 1: Duingras
Wende ziet het niet meer zitten, haar (ex-)vriend is een lul, haar studie vind ze niet leuk en ze wil graag bedenken welke kant ze op gaat met haar leven. Daarom gaat ze lekker twee weken uitwaaien op de Wadden. Daar kan natuurlijk alleen maar liefde ontstaan. Axel en Vincent staan samen in de Grote Vis, een strandtent op het eiland, en als er na een storm behoorlijk wat schade is ontstaan wil Wende best even mee-klussen, en van het één komt het ander.




Deel 2: Stormwind
Aan het eind van Duingras besluit Vincent dat het tijd is om wat anders te doen met zijn leven, weg van de Grote Vis en lekker surfen in San Diego en rondtrekken in zijn campertje van strand naar strand. Ondertussen is op de Wadden Milena aangekomen, het nichtje van Wende, dat uit de handen van een loverboy is gered. Als Vincent terugkeert naar de Wadden is dat een grote test voor Milena om weer een vreemde te vertrouwen
 
Net als haar Serie Q en de serie Vallen en Opstaan zijn Duingras en Stormwind prettige feel-good romans om te lezen. Vooral Duingras is erg voordehand liggend qua verhaallijn en heeft weinig diepgang. Gelukkig maakt van Laren dat in Stormwind goed, hier zit door het thema Loverboys meer diepgang in en laat ook heel mooi de samenhang zien die kan ontstaan als er iemand van de eigen kring gevaar loopt.
 
Ik ben erg benieuwd naar de volgende twee delen Springvloed en Tegenstroom. Dat wordt een fijne leeszomer!

zaterdag 26 mei 2018

Lina Meruane – Rood zien


Meruane weet met weinig, veel te vertellen.
Lina Meruane is een Chileense schrijfster die al een tijd in New York woont. Dit is het eerste boek dat ik van haar heb gelezen en ik hoop dat uitgeverij Signatuur gaat besluiten meer van haar uit te geven, want ze heeft een bijzonder mooie schrijfstijl. Het boek bestaat uit zeer korte hoofdstukken met vaak lange zinnen. Ze schrijft staccato, fragmentarisch, misschien wel zoals ze ook denkt. Dit is het verhaal van haar blind worden. 

‘En het was hem, een hijgende, chagrijnige, hongerige maar triomfantelijk Ignacio die ik uit mijn geheugen opdiepte, in mijn hoofd samenstelde: Ignacio, die zwaaiend met de ampul naar binnen kwam gelopen en hem als een vlag op tafel plantte.’ (p. 82)

Lina staat op een feestje als ze merkt dat haar ogen vol lopen met bloed (de Spaanse titel is niet voor niets Sangre en el ojo, bloed in het oog). De oogarts weet nog niet of hij haar kan opereren en ze moet eerst wachten. Dat wachten duurt lang als je steeds minder ziet en daardoor steeds afhankelijker wordt van de mensen om je heen. Haar prille relatie met Ignacio wordt gedwongen om serieus te worden. Samenwonen, verzorgen, op bezoek bij haar familie in Chili, het contact met haar moeder.

Als je blind wordt, moet je het leven weer opnieuw vorm geven. Ze bouwt haar leven plaatje voor plaatje weer op. Probeert hoop te houden en is verschrikkelijk boos als de operatie maar op zich laat wachten, net als haar herstel. Meruane neemt je mee in haar wereld en emoties. Een bijzonder boek dat soms iets te plastisch is (wellicht mijn grootste probleem met Zuid-Amerikaanse schrijvers als ik denk aan het boek De Woestijn), maar zeer de moeite waard. Ze weet met weinig, veel te vertellen.


zondag 13 mei 2018

Naomi Alderman – De macht

Dystopisch boek over onze samenleving
In mijn interpretatie, is het grootste misverstand over ‘De macht’ van Naomi Alderman dat het over de toekomst gaat. Het boek gaat vooraf door een tweetal intrigerende brieven van ene ‘Neil’ aan ene ‘Naomi’. Daarin schrijft Neil dat hij een geschiedenisboek gaat schrijven met een nieuwe interpretatie van het gebeurde. In een wereld waarin vrouwen de macht hebben, is dit voor een man een gewaagde opdracht laat Naomi hem weten en daar begint het echt boek.

Jonge vrouwen komen erachter dat ze fysiek niet meer onder hoeven te doen voor mannen. Bij meiden wordt de ‘wrong’ geactiveerd, een orgaan bij het borstbeen dat zorgt voor elektrische pulsen die kunnen worden gebruikt op anderen. Overal in Amerika en in andere landen breken gevechten uit, tussen meiden onderling en tussen jongens en meisjes. Deze jonge meiden kunnen de ‘wrong’ bij andere meiden en bij vrouwen activeren. Op deze manier komt een machtsverandering op gang, vrouwen hoeven niet meer bang te zijn voor onderdrukkers, ze komen in opstand.

Tunde is een Nigeriaanse journalist die besluit om het verhaal van de machtsovername te gaan volgen. Hij maakt filmpjes van de revoltes in verschillende landen en plaatste deze op YouTube. Op die manier krijgt hij een groot publiek en gaat voor CNN en andere grote media werken. Zijn perspectief op de gebeurtenissen is het interessantst omdat hij als jonge man in de ‘oude wereld’ nog niet heel veel macht had en in de ‘nieuwe wereld’ open staat voor de veranderingen.

Het boek telt af (nog zeven jaar, nog zes jaar) en we zien de samenleving veranderen door de ogen van verschillende personages. Roxy, de maffiadochter, die het bedrijf van haar vader overneemt. Margot, burgemeester en later senator in de VS die de ultieme privaat-publieke samenwerking laat bloeien, haar dochter Jocelynn die haar kracht niet goed onder controle krijgt, Tunde, de journalist en Ally, een meisje dat denkt dat ze boodschappen van een hogere macht doorkrijgt en een grote schare volgelingen krijgt.

Het boek is heel modern geschreven (op een young adult achtige manier) en minder literair dan ik had verwacht. Het is bij tijd en wijlen ontzettend spannend en vooral heel erg maatschappijkritisch. Het laat zien hoe we bepaalde zaken in onze huidige samenleving accepteren die we in het boek afkeuren. Zoals het vervolgen van hele bevolkingsgroepen, huiselijk geweld (tegen vrouwen), dat vrouwen enkel onder begeleiding van een man naar buiten kunnen, het onder toezicht stellen van vrouwen (in het huwelijk en daarbuiten), publiek-private samenwerking en sektarisme.

Het vergde mij wel doorzettingsvermogen in de eerste 100 pagina’s om grip te krijgen op het boek. Het zijn veel personages, er gebeurt nog meer en veel dingen zjin niet duidelijk. Het mooie daarvan is, dat zelfs nu ik het boek al twee weken uit heb, ik nog steeds over het boek nadenk. Er nieuwe ideeën bij krijg en nieuwe interpretaties zie. Mijn grootste kritiekpunt is dat Alderman te veel in het boek heeft willen stoppen, te veel ‘schrijf-trucjes’, te veel onderwerpen, maar dat vergeef je haar als je het einde van het boek leest, met een tweede briefwisseling tussen Neil en Naomi.