zondag 10 september 2017

Karen Slaughter – De goede dochter



Heerlijk eng boek van la Slaughter
De mensen die mij al wat langer kennen weten dat ik een groot fan ben van Karen Slaughter. Haar boeken nemen meer dan een plank van mijn boekenkast in, ik heb er een paar laten signeren en elke zomer hoop ik dat het nieuwe boek voor de vakantie uitkomt zodat ik het mee kan nemen op vakantie (en daarna aan mijn zusje door kan geven zodat we het er over kunnen hebben). Dat ging dit jaar niet, ik had het boek uit, voor de vakantie al. Het is weer heerlijk, gruwelijk en een echte Karen Slaughter. Ook zonder Will Trent en Sara Linton kan ze het. Deze stand-alone van Karen Slaughter is een meestwerkje van de Queen of Crime. 

Charlie raakt op jonge leeftijd betrokken bij een groot drama, haar moeder wordt voor haar ogen doodgeschoten en haar zus levend begraven. En dat allemaal omdat haar vader Rusty advocaat is van het tuig uit de regio. Dertig jaar later heeft ze haar leven verkloot, haar man is bij haar weg, ze werkt als advocate voor drugskoeriers en deelt een kantoor met haar vader. Dan wordt ze betrokken bij een school shooting, de 18-jarige Kelly wordt gevonden met een pistool in haar hand en een dode rector en een dood kind in de gang. De hele wereld weet dat ze schuldig is maar Rusty neemt haar verdediging op zich, gelovend dat ze onschuldig is, en trekt Charlie terug in de wereld die ze heeft willen verlaten.

Het is een heerlijk spannend boek waarbij door de perspectiefwisselingen steeds een beetje meer bekend wordt. Het is net wat minder gruwelijk dan haar andere boeken en dat is ook wel prettig. De herhalingen van wat er gebeurd op de avond dat haar moeder overlijdt zijn echter iets te overvloedig. We komen wel elke keer iets nieuws te weten, maar ik had de neiging er vluchtig doorheen te lezen omdat twee tot drie hele pagina’s herhaling niet de moeite waard zijn. De karakters ontwikkelen zich goed en je leeft ontzettend mee met Charlie en haar familie. Een rasechte pageturner die ik binnen een paar dagen uitlas.

donderdag 31 augustus 2017

Benjamin Ludwig – Ginny Moon heeft gelijk



Prachtig boek over een autistische tiener
Dit boek is bijzonder. Ginny woont bij haar adoptieouders en moet leren om met een grote verandering om te gaan. Ze krijgt namelijk een zusje. Een baby-zusje. En veranderingen dat is niet Ginny’s sterkste punt. Ze is veertien maar wil eigenlijk nog steeds negen zijn, omdat ze toen werd weggehaald bij Gloria, haar biologische moeder. Dus eet ze elke morgen negen druiven, gaat ze om negen uur naar bed en probeert zo veel mogelijk dingen in negenvoud te doen. Dat maakt de wereld behapbaar.

Ginny is bijzonder. Ze denkt op een heel andere manier dan de meeste mensen. Als je haar twee vragen achter elkaar stelt dan antwoord ze niet, want ze weet niet op welke vraag je eerst antwoord wilt hebben. En als je je mond dicht houdt dan kunnen mensen niet zien dat je misschien iets anders denkt dan dat ze willen dat je denkt, dus kun je je mond beter dichthouden als je stiekem plannen maakt.

Ludwig is bijzonder. Via de site Goodreads heb ik contact met Benjamin Ludwig opgenomen omdat ik heel benieuwd was wat hij van de titel vond. In het Engels heet het boek slechts ‘Ginny Moon’ en bij ons ‘Ginny Moon heeft gelijk’. Hij vertelde dat de oorspronkelijke titel ‘De onwaarschijnlijke reis van Ginny Moon’ was en dat hij de Nederlandse titel eigenlijk beter vindt dan de Engelse. Erg leuk om te horen. Hij vertelde ook dat hij bezig is met een nieuwe boek, ik ben nu al heel erg benieuwd.

Vijf sterren is bijzonder. Ik doe het wel vaker en toch geef ik niet vaak vijf sterren. Maar dit boek verdient het dubbel en dwars. Het is krachtig geschreven, met korte hoofdstukken, een mooie typografie en een prachtige omslag. Ludwig kruipt in het hoofd van Ginny en geeft daarmee en inkijkje in de wereld van mensen met een Autistisch Spectrum Stoornis (ASS) en geeft ook een duidelijke boodschap mee: anders zijn mag. Lezen. Nu. Meer kan ik er niet van maken. 

maandag 14 augustus 2017

Joachim Meyerhoff - Alle doden vliegen hoog



Leesbaar en grappig boek
Dit is het derde boek dat ik van Joachim Meyerhoff heb gelezen in zijn biografische romantrilogie en het eerste boek uit de reeks. Dat ligt niet aan mij, uitgeverij Signatuur heeft de boeken in een andere volgorde uitgebracht na het grote succes van het tweede boek in Duitsland. In ‘Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest’ vertelt hij over zijn jeugd als zoon van het hoofd van een psychiatrische kliniek, maar wel terugkijkend vanuit het heden. In ‘Ach, deze leegte, dezeverschrikkelijke leegte’ blikken we terug op de periode vanaf zijn 18 tot ongeveer zijn 22e wanneer hij op de toneelschool zit en bij zijn excentrieke grootouders woont. In dit eerste deel ‘Alle doden vliegen hoog’ volgen we Joachim op zijn avontuur in Amerika.

Joachim besluit dat het Noord-Duitse stadje waar hij is opgegroeid is ontgroeid en dat het goed zou zijn om een jaar op uitwisseling naar Amerika te gaan. Doordat hij de vragenlijst zo onwaarschijnlijk mogelijk heeft ingevuld komt hij terecht in een streng gelovig gezin in Laramie, Wyoming met een onuitstaanbare gastbroer die het liefst niets met hem te maken heeft. Hij heeft het naar zijn zin in Amerika en maakt interessante observaties en dan gebeurt er iets wat we allemaal al weten (omdat we de andere twee boeken al gelezen hebben). Zijn vader belt dat zijn broer is overleden, auto-ongeluk. Hij vliegt naar huis voor de begrafenis maar gaat al snel weer terug. In Amerika wordt hij deel van het basketbalteam, leert een meisje kennen en vergeet dat zijn broer dood is. Want wat je niet verteld, is niet waar.

Meyerhoff heeft een erg vermakelijk boek geschreven over een puber in Amerika. Het is grappig om te zien hoe hij probeert om er bij te horen en hoe hij dat ook opnieuw moet leren als hij weer thuis komt. Een bijzondere ervaring dat zijn broer in dit boek zowel dood als levend is. In tegenstelling tot het vorige boek vond ik deze erg leesbaar en grappig. Een verademing haast.



'Alle Toten fliegen hoch' - trilogie
Alle doden vliegen hoog (eerste uitgave 2011, NL uitgave 2017)
Wanneer wordt het eindelijkweer zoals het nooit is geweest (eerste uitgave 2013, NL uitgave 2015)
Ach, deze leegte, deze verschrikkelijkeleegte (eerste uitgave 2015, NL uitgave 2016)

zondag 9 juli 2017

Lidy Nicolasen - De geuzendochter


Prachtig historisch verhaal over de Slag op de Mookerheide
In ‘De Geuzendochter’ vertelt Lidy Nicolasen het verhaal van Geertruide Schruilenburg, dochter van Nella van de Riethorst. Ze wordt ook wel Kiste Trui genoemd, vandaar de ondertitel ‘De legende van Kiste Trui en de Slag op de Mookerheide’. Trui vertelt het verhaal van de Slag op de Mookerheide, sec als de chroniqueur van de geschiedenis, een rol die zij overneemt van meester Stein, maar ook persoonlijk, omdat het haar leven voor altijd heeft veranderd.

De tachtigjarige oorlog (1568-1648), ook wel de Nederlandse opstand genoemd, is de opstand van de Lage Landen tegen de Spaanse koning. Het is ook een godsdienstoorlog van de protestantse noordelijke Nederlanden tegen de katholieke Spaanse landvoogd. Op 14 april 1574 ontmoet het Spaanse leger van d’Avila en Mendoza het Nederlandse leger van Lodewijk en Hendrik van Nassau, broers van Willem van Oranje op de Mookerheide.

Meester Stein, de dorpsmeester, is al jaren bezig om een geschiedschrijving van de Slag op de Mookerheide te maken, waarbij hij zowel geschiedenisverslagen raadpleegt als zijn eigen herinneringen, want ook hij was er bij. We volgen het verhaal van de geschiedenis van Mook en zijn inwoners door de ogen van Meester Stein (als een alwetende verteller) en door de ogen van Trui, een meisje nog tijdens de slag. Als hij het verhaal niet meer af kan maken, neemt Trui deze taak van hem over.

In het dorp Mook wordt gespeculeerd over wie de vader van Trui is en langzaam wordt in het boek duidelijk dat het om een van Nassau moet gaan met wie haar moeder ooit een liaison heeft gehad. Tijdens de slag ziet ze hem weer en hij vertelt dat hij een kist heeft begraven met kostbaarheden op de Mookerheide en dat ze deze moet zoeken als hij het niet overleeft. De rest van hun leven zijn Nella en Trui bezig om deze kist te vinden.

Nicolasen heeft een mooie balans gevonden tussen een historisch passende vertelstijl (met mooie oude woorden als ‘speculaasvrijer’) en een vlotte vertelstijl. Het is erg interessant om te lezen, ik denk ook voor mensen die meer kennis van de geschiedenis hebben, maar zeker ook voor mijzelf als persoon die eigenlijk niet zo goed weet wat er nou gebeurde in de 80-jarige oorlog. Ook zitten er mooie parallellen in met het heden zoals blijkt uit onderstaand stuk (p. 89):

“De meeste dorpelingen zagen de vreemden liever gaan dan komen. Ze wantrouwden de vluchtelingen, bang als ze waren voor verlies van hun have en goed, voor concurrentie bij de loonarbeid en voor veranderingen in het dagelijks leven. Ze benoemden hun angst als de aantasting van hun godsdienst, ze bedoelden de eeuwenoude en vertrouwde rituelen waaraan ze zich in tijden van schaarste vastklampten.”

Dit boek laat ons nadenken over de geschiedenis en over het heden, wanneer zijn we Nederlander? Wanneer een vluchteling? En hoeveel generaties moet je in een dorp of land wonen om er echt weg te komen. Alleen daarom al is dit boek de moeite waard om te lezen.

vrijdag 30 juni 2017

Laurent Binet - De zevende functie van taal



De zevende functie van taal is een vreemd boek.
Voor mijn verjaardag (vorig jaar) kreeg ik ‘De zevende functie van taal’ van Laurent Binet. Ik was erg benieuwd naar het boek, zeker aangezien HhhH een groot (door mij ook ongelezen) succes was geweest. Aangezien ik geïnteresseerd ben in taal en wetenschappelijk onderlegd, was mijn verwachting dat ik het boek erg leuk zou vinden.

Dat kwam dus niet helemaal uit. De eerste honderd bladzijden vroeg ik me echt af wat voor boek het nu was. Hele hoofdstukken ging enkel over taal(wetenschap) en waren op een manier geschreven die voor mij niet te volgen was. Daarnaast is het verhaal in de vorm van een detective gegoten, wat ik niet had verwacht. De filosoof en semioticus Roland Barthes zou in het bezit zijn van ‘de zevende functie van taal’, een manier om macht uit te oefenen via taal (een beetje zoals in ‘Lexicon’ van Max Barry) en wordt aangereden en uiteindelijk omgebracht in de zoektocht hiernaar. Hij is omringd door allemaal (nu) bekende filosofen en (sociaal) wetenschappers wat wel erg leuk gedaan is. Zo komen we Bourdieu, Sartre en Foucault tegen.

De moord wordt onderzocht door rechercheur Bayard die zich laat bijstaan door een jonge universitair docent genaamd Simon Herzog die het universitair milieu voor Bayard moet doorgronden. Dan komt er een leuk stuk waarin we under cover gaan in een geheime debatclub waarbij leden hun vingers op het spel zetten om een hogere rang te behalen en komt de zoektocht naar de zevende functie van taal tot een hoogtepunt. Op dat moment dacht ik dat het boek ruim vier sterren zou krijgen en toen ging Binet de mist in. Het verhaal gaat op de kop, wordt grotesk en ongeloofwaardig en eindigt met een omkering, waarin Simon Herzog zich afvraagt of hij misschien een romanpersonage is en of hij dan nog invloed op het verhaal kan hebben. Op zich een leuke vraag, maar jammer dat het in de laatste 50 bladzijden uitgewerkt moet worden, dat lukt eigenlijk niet.

De gewone hoofdstukken (die niet uit een taalsyllabus overgeschreven leken te zijn) zijn goed geschreven, Binet heeft zeker humor en het boek was bij vlagen grappig en voor een groot deel nodigde het uit tot doorlezen, maar door het einde en alles wat er met Herzog gebeurd in Venetië kan ik het niet meer dan drie sterren geven.  Wellicht dat ik binnenkort HhhH nog een kans geef.