Francisco Azevedo – Familie is het moeilijkste gerecht

We zijn allemaal familie, familie zijn we allemaal

Familie is een moeilijk gerecht, het moeilijkste gerecht zelfs blijkt uit het verhaal van de 88-jarige Portugese Braziliaan Antonio. Antonio’s ouders trouwen in Portugal en krijgen op hun trouwdag van de zus van zijn vader een zak met de rijst die over hen heen is gestrooid tijdens het huwelijk. Deze zak met rijst verhuisd samen met zijn ouders en tante Palma naar Brazilië waar ze gaan werken op een Fazenda. Na een kinderloos huwelijk van elf jaar besluiten zijn moeder en tante Palma dat het tijd wordt om de kracht van de rijst op te roepen, en het werkt. Na het eten van deze vruchtbare rijst wordt Antonio verwekt. Deze zak met rijst blijft een grote rol spelen in het leven van de familie van Antonio en zijn magische en geneeskrachtige werking wekt zowel afgunst als blijdschap op.

“Laten we er eens wat adjectieven tegenaan gooien: is dit trappelend ongeduld wellicht een gezond teken van mijn stokoude jeudigheid?”

Antonio kijkt terug op zijn leven en verteld verhalen van zijn ouders, hemzelf en zijn kinderen waarbij de rijst telkens terugkomt. Dit doet hij terwijl hij een groot feestmaal aan het bereiden is. Het is 100 jaar geleden dat zijn ouders zijn getrouwd en dat moet gevierd worden. Voor het eerst komt de hele familie weer bijeen en dat geeft stof tot nadenken.

In dit boek weeft Azevedo een mooi levensverhaal samen van een familie en de kleine veranderingen in de maatschappij, zoals acceptatie van homoseksualiteit en het toelaten van echtscheiding in Brazilië. Dit doet hij zonder dat het boek een kopie wordt van boeken als ‘De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween’ of ‘Forest Gump’. De maatschappij en historische gebeurtenissen staan namelijk niet centraal in dit boek, maar Antonio en zijn familie. Het boek is erg prettig geschreven, zonder pretenties, met mooie zinnen en soms iets te ver doorgetrokken metaforen over eten en het leven.  Ik ben erg benieuwd wat Azevedo nog meer gaat schrijven.

Nele Neuhaus – boze wolf

Ben niet bang voor de boze wolf….

Dat geldt in ieder geval niet voor de personages uit Nele’s nieuwe boek: Boze Wolf. Pia komt op een reünie een oud-klasgenoot tegen die na jaren omzwerven weer terug in Duitsland is. Ze is zwanger van de tweede en dat is voor haar oudste dochtertje best wel lastig, ze doet boos tegen haar moeder en is opeens bang voor Wolfi, haar knuffel. Bodenstein is ondertussen druk bezig met het vinden van een nieuw onderkomen, het is tijd dat hij niet meer bij zijn ouders in het koetshuis woont. 

Tegelijkertijd moeten Pia en Bodenstein hard aan de slag met een nieuwe moordzaak, er is een jong meisje naakt, verkracht en verdronken gevonden in de rivier, alleen, dat is niet de plek waar ze is gestorven. Wie is het meisje, waar komt ze vandaan en wie heeft haar dit aangedaan? Dat zijn de vragen die spelen in het nieuwste boek dat zich afspeelt in de Taunus.

Nele Neuhaus heeft met Boze Wolf wederom een fantastisch boek geschreven. Haar boeken wemelen weer van de personages, maar doordat we steeds meer mensen kennen uit haar eerdere boeken is dat ondertussen goed te doen. Ze heeft een goede balans gevonden tussen het privéleven van haar personages en de zaken waar de rechercheurs aan werken, en ook de (dader)stukjes van de onbekende man in de caravan zorgen ervoor dat je door wilt blijven lezen. Het boek is met ontzettend veel vaart en humor geschreven en ik zat op het puntje van mijn stoel bij de ontknoping. 

We moeten namelijk niet vergeten dat wolven nooit alleen handelen, maar jagen in roedels. En dat zorgt ervoor dat je niemand meer kan vertrouwen...

Winactie!

Uitgeverij Signatuur stelt twee exemplaren van Vrijheid van Hilary Mantel beschikbaar. Hoe kun je deze winnen? Like & share het bericht op facebook en vertel waarom je dit boek zou willen winnen EN/OF volg mijn blog en laat onder de recensie weten waarom dit boek je interessant lijkt. Winnaars worden na het weekend bekend gemaakt op facebook en op mijn blog.

Hilary Mantel – Een veiliger oord (deel 1): Vrijheid

De voorganger van het meesterwerk

Dit jaar brengt Signatuur een driedelige roman uit van Hilary Mantel over de Franse Revolutie: Een veiliger oord. In dit boek leren we drie jonge mannen kennen: Camille Desmoulins, Georges-Jacques D’Anton en Maximilien de Robespierre. We zien uit welke gezinnen ze komen en hoe ze in Parijs terecht zijn gekomen, met wie ze bevriend raakten op school en met wie en voor wie ze werkten als jonge advocaten in Parijs.

In dit eerste deel, vrijheid, voel je hoe de sfeer in Parijs steeds grimmiger wordt. De jonge mannen zitten vol ideeën en idealen over hoe het land eruit zou moeten zien en zijn er allemaal van overtuigd dat de koning niets durft en nietszeggend is en dat Frankrijk een republiek zou moeten worden. De manier waarop dat zou moeten is echter anders voor alle drie. Camille is de raddraaier en de fantast van de drie, hij werkt niet of nauwelijks en wil zo snel mogelijk revolutie en het liefst gewelddadig. Maximilien houdt zich ook bezig met de woeligheid, maar wil proberen via de politiek de situatie voor het volk te verbeteren. Mantel laat ons steeds weten hoe duur het brood is, en de broodprijs blijft maar slagen. In dit boek houdt Georges-Jacques zich nog afzijdig, hij steunt zijn vriend Camille, maar houdt zich vooral bezig met zijn eigen praktijk en gezin.

Een veiliger oord heeft Mantel geschreven toen ze 22 was, veertig jaar geleden, en de schrijfstijl die we van haar gewend zijn had ze toen al. Ze weet een persoonlijke laag te geven aan een tumultueuze periode in de geschiedenis zoals ze dat ook doet met de trilogie rondom Henry VIII in Wolf Hall en Het boek Henry. Wel is ze nog een minder begenadigd verteller, de drie verhalen lopen door elkaar heen, maar ze wissel te makkelijk en te vaak van perspectief, waardoor je soms halverwege een bladzijde denkt: wie was dit ook alweer? Doordat ze in de Henry-trilogie voor één hoofdpersoon kiest, Thomas Cromwell, heeft ze dat probleem daar niet. Erg grappig is dat er zelfs naar Cromwell wordt verwezen (op pagina 61), de vraag is natuurlijk, heeft ze dat in deze ‘herdruk’ toegevoegd na haar grote succes of stond het er altijd al in? Een veiliger oord is namelijk ook in Groot-Brittannië pas in 1993 uitgegeven, jaren nadat ze het heeft geschreven.

Een veiliger oord, deel 1, is dus werkelijk een voorganger van het meesterwerk dat ze jaren later schreef, maar zeker ook de moeite waard om te lezen. Ze brengt leven en vooral een burgerperspectief in de Franse revolutie op een manier die aan Kate Mosse doet denken, je leeft mee en wil doorlezen en zorgt ervoor dat je Wolf Hall nog meer gaat begrijpen.

Cijfer: 8,5

Sophie McKenzie - Sluit mijn ogen

Zeer spannend verhaal over verlies en vertrouwen

Geniver Loxley heeft het goed voor elkaar, ze woont in een mooi huis, is getrouwd met een liefhebbende man met een succesvol bedrijf en heeft een leuke baan als docente creatief schrijven. Maar achter dit mooie plaatje schuilt een groot verdriet, acht jaar geleden heeft ze een doodgeboren kindje gekregen en het lukt niet om opnieuw zwanger te worden. Haar wereld komt op zijn kop te staan als er een vrouw voor de deur staat die beweert dat haar kindje nog leeft. Is dat waar? Hoe kan dat? En, wie kan ze nog vertrouwen? Geniver gaat samen met Lorcan, een oud zakenpartner van haar man Art, op zoek naar de arts die haar dochtertje ter wereld heeft gebracht en raakt steeds verder verstrikt in een web van leugens, waarbij het steeds de vraag is, is dit een leugen of is dit de waarheid?

Sophie McKenzie heeft met ‘Sluit mijn ogen’ een goed debuut gemaakt in de thrillerwereld. Je kunt merken dat ze al langer schijft, het boek is erg leesbaar en de hoofdstukken zijn goed opgebouwd. De vertelstijl doet mij wel aan Sophie Hannah denken terwijl het thema doet denken aan ‘de onwetende’ van Lisa Jackson. Kwijtgeraakte kinderen zijn altijd heerlijk eng om over te lezen, zeker als nieuwbakken moeder. Net als in de serie Homeland vragen we ons telkens af of de hoofdpersoon paranoïde is of dat de wereld echt zo gevaarlijk is.

Een van de dingen waaraan je kan merken dat het McKenzies eerste thriller is, is dat de ‘kandidaten’ om verdachte te zijn erg duidelijk worden gepresenteerd (de knappe zakenpartner, de beste vriendin, de onbekende minnares). Hierdoor was het voor mij vrij snel duidelijk wie er achter dit verhaal zat. Een ander minpuntje is de tekst op de voorkant van het boek ‘Ze zeiden dat haar dochter dood was, maar dat bleek een leugen…) die tekst geeft voor mij te veel van het verhaal weg.

Toch neemt dit niet weg dat het een ontzettend spannend boek is waarbij je meegesleept wordt in het verhaal en met een goed ontworpen ontknoping. Ik ben erg benieuwd wat Sophie McKenzy nog meer voor ons in petto heeft.

Cijfer: 8,0