Fabio Genovesi – In het diepe

In het diepe is een handboek voor het leven

Fabio is het jongste lid van de Mancini-familie en het enige kleinkind van negen opa’s (die eigenlijk broers van zijn opa zijn) en een oma. Er wordt dus altijd een beroep op hem gedaan, want iedereen wil dat Fabio met hem meegaat, vissen, paddenstoelen zoeken, jagen enzovoort. Als hij op school begint komt hij erachter dat niemand 10 opa’s heeft en besluit hij dat hij zich toch normaler voor zal moeten gaan doen en gaat hij zijn opa’s ooms noemen. Uiteraard tot groot ongenoegen van zijn opa’s.

In dit derde boek van Fabio Genovesi, gaat het net als in Vissen Voeren en Wat de Golven Brengen over opgroeien en in dit boek heeft hij de verwondering van het jonge kind mooi weten te vangen. Waar zijn eerdere boeken over tieners gaan is Fabio zes aan het begin van het boek en ongeveer veertien aan het eind. Ook hij is een buitenbeentje en moet zich staande houden in een wereld die hij niet begrijpt, want de wereld van school en kerk is duidelijk anders dan de wereld in het Mancini-dorp waar hij woont.

Zeker als zijn vader in een coma raakt na een val van een ladder in de kerk en Jezus hem niet snel wakker lijkt te willen maken probeert Fabio op zijn eigen manier grip op de werkelijkheid te krijgen. Hij besluit het leven te leren door elke week een handboek te kopen bij mevrouw Stella en dit voor te lezen aan zijn vader. Zo leert hij de beginselen van het wormen kweken, alles over palingen en het opzetten van dieren. Ondertussen hoopt hij op vriendschap en die blijkt uit onverwachte hoek te komen.

Meer nog dan in zijn eerdere boeken zien we de ontwikkeling van een kind, waarbij de omstandigheden van Italië wat minder op de voorgrond treden dan in eerdere boeken (er is armoede, maar deze wordt niet geproblematiseerd).  Een terugkerend thema is wel het ‘buitenbeentje’ zijn en dat buitenbeentjes elkaar weer steunen, zo ontstaan er interessante dwarsverbanden tussen zijn boeken. Los daarvan is het een heerlijk boek om te lezen, goed geschreven in compacte hoofdstukken die verhalen op zich zijn. Fabio vertelt zijn leven en zijn familiegeschiedenis in die verhalen en daarmee wordt ‘In het diepe’ zelf een handboek voor het leven.

Fabio Genovesi – Wat de golven brengen

Een roman over groot worden als dat niet makkelijk is

‘Wat de golven brengen’ is de tweede roman van Fabio Genovesi, en na ‘Vissen Voeren’ en echt grote roman, die hij schrijft over opgroeien in Italië. Deze keer bezien vanuit de ogen van Luna, een albino-meisje, dat opgroeit met haar moeder en broer en haar weg zoekt in het leven. Maar naast het leven van Luna en haar vriend Zjot, een wees uit Tsjernobyl, leren we Luna’s moeder Serena en hun leraar Sandro kennen. 

Het leven is niet gemakkelijk, voor geen van hun, maar waar buitenbeentjes Luna en Zjot het beste proberen te maken van het leven door hun fantasie te gebruiken lijken Sandro en Serena het bijna te hebben opgegeven. Serena weet niet meer wat ze met het leven aan moet nadat haar zoon Luca is doodgegaan bij het surfen en Sandro is 40+, invalleraar, thuiswonend en smoorverliefd op Serena. Hij bedenkt een plan om via Luna de liefde van haar moeder te winnen en dat gaat natuurlijk niet zoals gepland.

Wat ik elke keer weer prachtig vind, in al zijn treurigheid, is de uitzichtloosheid van het bestaan voor veel jongeren, en ondertussen al bijna niet meer jongeren, in Italië. De werkloosheid is er hoog, de lonen laag en er zijn weinig huisvestingsmogelijkheden waardoor vooral mannen op het platteland bij hun ouders blijven wonen en geen leven op kunnen bouwen. Dit zie je ook terug in de vorige roman van Genovesi, maar ook bijvoorbeeld in ‘Staal’ van Silvia Avallone. En ondanks die uitzichtloosheid is er altijd wel een lichtpuntje en in dit boek is dat de liefde. 

Genovesi heeft een prachtige roman geschreven waarin hij de meest onwaarschijnlijke dingen waarschijnlijk laat lijken. Want waarom zou Sandro niet een mega-paddenstoel vinden en die verkopen aan twee bejaarden? Waarom zou Luca niet vanuit de hemel cadeautjes naar zijn zusje sturen? Je voelt mee met de personages en kan alleen maar hopen dat niet al het geluk hun in de steek heeft gelaten. Het boek leest ontzettend makkelijk en het is een echte aanrader voor bij de kerstboom.