Hilary Mantel – De spiegel en het licht

Uitzonderlijk lang en meeslepend verhaal

 Misschien was het niet mijn slimste zet om nadat ik eindelijk weer begonnen was met het schrijven van recensies deze pil ter hand te nemen om te lezen. Op de dag af drie maanden heb ik er in gelezen. Het was prachtig en langdradig, mooi en bloederig. Tijd om een punt te zetten achter de Cromwell-trilogie.

 Jaren hebben we moeten wachten op het derde deel uit de Cromwell-trilogie, de spiegel & het licht, het boek start met de laatste dag van het leven van Anna Boleyn in 1536 en eindigt met het overlijden van Thomas Cromwell in 1540, grootmeester van de koning, geheimzegelbeheerder, lid van het geheime kabinet en uiteindelijk graaf van Essex. Na ‘Wolf Hall’ in 2009 en ‘Het boek Henry’ in 2012 kwam op 20 mei 2020 dit laatste deel uit over het leven van één van de meest illustere politieke zwaargewichten uit het Tudor-tijdperk. Een totaal van 1241 bladzijden vol politieke intrige, internationale betrekkingen, liefde en liefdespolitiek en zeer veel onthoofdingen.

 Als Anna Boleyn het veld heeft geruimd trouwt koning Henry VIII met Jane Seymour en hij beloont Lord Cromwell hiervoor met steeds meer privileges, politieke macht en landgoederen. Een tijd lang kabbelt het boek door terwijl de koning en koningin elkaar het hof maken, Cromwell de buitenlandpolitiek probeert te regelen, zijn zoon gaat trouwen met de zus van de koningin en dan start het begin van het einde. Koningin Jane sterft na de geboorte van prins Edward en Henry is in diepe rouw. Als Cromwell een verstandshuwelijk voor hem arrangeert dat niet in vruchtbare aarde valt is dat het punt voor Cromwell’s vijanden om te starten met een plan om hem ten val te brengen.

 Tijdens het lezen werd ik regelmatig volledig opgenomen in deze 16^e-eeuwse wereld aan het Engelse hof. De omgangsvormen, de tegenstellingen daarin met Cromwell’s jeugd die de Engelse klassenmaatschappij goed uit laten komen en het feit dat hij onder andere daarom nooit volledig geaccepteerd wordt aan het hof. Toch merkte ik regelmatig ook dat ik me afvroeg of het nodig was om alles zo uitgebreid te beschrijven. Het eten, de tuinen, de reizen van de koning, de verschillende verbouwingen. Ik kon het boek makkelijk wegleggen en zo heb ik er ook drie maanden over gedaan. Heel lang dacht ik ook, dit wordt een 3-sterren boek, het is mooi, maar te traag en te langdradig. Tot het laatste deel waarin Cromwell’s einde aangekondigd wordt. Dat heb ik in één keer uitgelezen en is nog zo lang in mijn hoofd blijven zitten dat dit toch terecht een 4-sterren boek is.

Ellie Lust – Mijn jaren bij de politie

Persoonlijk verhaal vanuit de politie

 

Ellie Lust kennen we natuurlijk van haar optredens in Opsporing Verzocht, Expeditie Robinson en van het programma Ellie op patrouille. Tegelijkertijd kennen we nauwelijks haar achtergrond bij de politie. Daar komt verandering in met het boek “Mijn jaren bij de politie”. Hierin vertelt ze over haar tijd op de politieacademie en op straat als agent. Lust heeft altijd al politieagent willen worden en vond haar tijd op de academie geweldig. Daarnaast heeft ze altijd op hoog niveau gevolleybald en dat volgehouden naast haar opleiding.

Het is leuk om te zien hoe Lust zich heeft ontwikkeld en steeds nieuwe dingen aanpakt. Van wijkbureau, naar motoragent, naar wijkagent en uiteindelijk als perswoordvoerder. Dit wordt in korte zeer leesbare hoofdstukken beschreven, wat zeker ook te danken is aan Julien Althuisius die met haar meeschreef/redigeerde voor dit boek. Hiermee beschrijft ze ook een tijdsbeeld, een tijd waarin vrouwen voor het eerst ‘op straat’ worden toegelaten en bij de motorpolitie mogen. Met veel liefde en humor beschrijft ze menig   indrukwekkende gebeurtenis.

Het meest interessant vond ik om te lezen hoe ze homoseksualiteit bij de politie bespreekbaar heeft gemaakt en acceptatie daarvan heeft bevorderd, onder andere door de oprichting van roze in blauw. Ze maakt ook duidelijk hoe ze daarbij telkens weer de balans moest vinden tussen de politie zijn en bijvoorbeeld meedoen aan de Canal Parade. Een boek dat makkelijk wegleest en zeer de moeite waard is om gelezen te worden.

Carla de Jong – De Johansons

Spannende roman over vriendschap en familie

Anne groeit op als Annie in een arbeidergezin maar voelt zich daar nooit helemaal thuis, ze zit altijd in de boeken en houdt niet van uitgaan. Als haar moeder haar min of meer dwingt met haar broer mee naar de discotheek te gaan ontmoet ze daar Daphne, de jongste van de drie Johansons. Anne heeft een enorme aantrekkingskracht op de drie Johansons en ze besteedt steeds meer tijd in hun huis en steeds minder tijd thuis, zeker als ze een relatie krijgt met Daphne’s broer Werther. Ze spelen samen muziek en als Werther en Frederik op het conservatorium zijn aangenomen lijkt er voor Daphne en Anne ook maar één optie, ook naar het conservatorium.

Dertig jaar later blijkt er nog maar weinig over van de innige vriendschap tussen Anne en de Johansons en ook de relatie tussen de broers en hun zus is gespannen. Langzaam laat de Jong zien hoe depressies en (verkeerde) keuzes en interpretaties kunnen leiden tot het einde van goed contact en hoe makkelijk het is om elkaars acties ook na dertig jaar nog verkeerd te interpreteren.

Carla de Jong heeft een mooie en interessante roman geschreven die makkelijk wegleest en op een natuurlijke manier van het heden naar het verleden springt. Doordat we tot het eind niet weten wat er is gebeurd dat de vriendschap kapot maakt, al krijgen we wel een vermoeden naarmate het boek vordert, ontstaat er een goede spanningsboog. Ook door de speelse opmaak is het boek zeer de moeite waard om ook echt als boek te lezen.