Marieke Woudstra – Een Portugese Droom

Heerlijke roman over Portugal voor op vakantie

Na haar debuut ‘Thuis in Portugal’ heeft Marieke Woudstra een tweede roman geschreven over Marjolein en Bart die het haastige Nederlandse bestaan verruilen voor de rust van het boerenbestaan in de Alentejo in Portugal. Ze hebben een olijfboomgaard waarvan ze biologische olijfolie maken en verkopen in Nederland en Marjolein maakt haar eigen kaasjes. Telkens breiden ze hun bestaan een stukje uit, zo bedenkt Marjolein dat ze graag zelf thee en kruiden zou verbouwen om te verkopen in Nederland. Gelukkig komt ze niet ver van hun land het ‘kruidenheksje’ Celeste tegen die haar alles wil leren. Niet alles is rozengeur en maneschijn in deze roman, al in het eerste hoofdstuk komt een vreemde beschonken man het terrein op die dreigt dat hij ze uit hun boerderij laat zetten, omdat hij de eigenaar zou zijn. Een juridisch gevecht en een speurtocht naar lang verloren papierwerk gaat van start.

Woudstra laat in deze heerlijke roman een aantal belangrijke maatschappelijke thema’s aan bod komen zoals het wegtrekken van jongeren uit de streek en de gevolgen daarvan. Zo is er weinig werk, geen school meer en ook de lokale pastelería sluit omdat er te weinig klandizie is. Het verhaal is dan ook gevuld met ouden van dagen die het leuk vinden om samen met Marjolein en Bart nieuw vuur in het dorpsleven te steken. Ook de matige documentatie en daarmee onzekerheid over eigendomsrecht speelt een belangrijke rol in deze roman en het (economisch) belang van toerisme in Portugal.

De boeken ‘Thuis in Portugal’ en ‘Een Portugese Droom’ zijn deels gebaseerd op Woudstra’s eigen ervaringen over het migreren naar Portugal met haar geliefde. Het boek zit doorspekt met Portugese zinnetjes en geeft een mooi inkijkje in de cultuur. Het is een lekker niets-aan-de-hand boek en hoort met recht tot het ‘best of romance’ label van Uitgeverij Boekerij. Drie-en-een-halve ster en het boek kan zo je koffer in. 

Emily Fridlund - Een geschiedenis van wolven

Een boek waar je unheimisch van wordt

In ‘een geschiedenis van wolven’ geeft Linda een spreekbeurt over wolven voor het vak geschiedenis dat gegeven wordt door meneer Grierson. Linda voelt zich namelijk het meest thuis in de natuur en bij de opgezette wolf in het bezoekerscentrum van haar dorp in het noorden van Minnesota. Ze is een eenzaam kind dat opgroeit bij haar ouders, de laatst overgeblevenen van een hippiecommune. Ze kijkt terug op haar verwarrende tienerjaren waarin meneer Grierson werd opgepakt voor het bezit van kinderporno en waarin haar oppaskind Paul overlijd.

Als Linda veertien is leert ze Patra kennen, de moeder van de vierjarige Paul. Patra is bezig het boek van haar man te editen en heeft oppas nodig voor Paul. Linda probeert Paul te leren van de natuur te houden zoals zij doet, maar daar lijkt het ziekelijke jochie maar weinig in geïnteresseerd. Linda wil meer dan wat dan ook meedoen in de gezinsidylle waarin ze is beland, maar weet niet goed hoe ze zich moet verhouden ten opzichte van Pauls vader Leo. Langzaam wordt duidelijk dat Leo en Patra behoren tot een stroming die zich Christen-wetenschappers noemen en dit weerhoudt Patra ervan om medische hulp te zoeken voor haar kind. Linda blijft tot op het laatst twijfelen wat ze moet doen als ze door heeft dat Paul echt heel ziek is.

Fridlund heeft met ‘een geschiedenis van wolven’ een heel bijzonder debuut geschreven. Ze verweeft twee verhalen die Linda heeft meegemaakt, het verhaal van Paul en Patra waarin ze zo graag mee zou willen doen en waarin ze zich schuldig voelt over de afloop. Daarnaast het verhaal rond Mr Grierson die door haar klasgenoot Lilly wordt beschuldigd van aanranding. Ze is in beide gevallen jaloers en wil Patra/Lilly zijn en haar boosheid op hun afreageren. Dit laatste verhaal had voor mij nog wel iets meer uitgewerkt mogen worden.

Het is opvallend eenvoudig geschreven en juist door die eenvoud voelde ik me direct betrokken bij Linda die zelf haast verwaarloosd wordt door haar ouders. Tegelijkertijd had ik soms moeite om door te lezen doordat het boek me een unheimisch gevoel gaf. Ik was bang voor de weg naar de onvermijdelijke, want aangekondigde, afloop van het boek. Deze spanning tussen door willen lezen en weg willen leggen maakte het voor mij een erg bijzonder boek dat zijn vier sterren zeker waard is.

Manu Causse - De groene eend

Een roadtrip waarin droom en werkelijkheid door elkaar lopen

Eric weet niet goed wat hij aan moet met het leven. Zijn ouders zijn verongelijkt toen hij jong was, hij is gescheiden en zijn zoontje Isaac is zwaar autistisch en kan amper contact met de buitenwereld maken. Hij is alleen. Ooit was hij een succesvol illustrator en gelukkig getrouwd, nu leeft hij van het beetje geld dat over is en bezoekt elke woensdag Isaac in de instelling, terwijl zijn ex zich grote zorgen maakt om hoe hij het vaderschap inricht. Alles wordt beter op het moment dat zijn oom overlijd en hem een groene eend en zijn huis nalaat. Hij besluit er te gaan wonen en rijdt met de eend naar Isaac. Isaac vindt de auto prachtig en samen vertrekken ze op een roadtrip-achtige ontsnapping door Frankrijk. Maar ze zijn niet alleen, zowel de geesten van een kritische kat, zijn oom en zijn ouders rijden met ze mee als vele andere eend-rijders op hun jaarlijkse toertocht. Langzaam lijkt er een betere band te ontstaan tussen Eric en Isaac.

Toen ik erover nadacht verbaasde het me dat ik niet vaker (vertaalde) Franse literatuur lees, ik weet niet of het minder wordt uitgegeven in Nederland of dat ik het vooral minder vaak tegenkom en lees, maar dit boek van Manu Causse maakt dat ik meer Franse auteurs wil gaan lezen. Het is helder geschreven en vertelt een prachtig verhaal. Het doet ergens wat denken aan Mark Haddons ‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht’ al wordt dat uit het perspectief van de autistische jongen verteld en is met Isaac bijna geen contact te krijgen, laat staan dat we weten wat hij denkt. Een extra element dat Causse aanbrengt in het verhaal zijn de geesten die commentaar geven en met elkaar ruzie maken. Een bijzondere buitenlichamelijke ervaring die zowel Eric als de lezer het gevoelt geeft in een droom te zitten. Nergens wordt duidelijk of de geesten enkel in Erics hoofd zitten of dat Eric ze niet hoort. Door de uitstapjes in vertelperspectief naar andere personages krijgen we een goed beeld van Eric en de gevolgen van zijn acties, maar je kunt niet anders dan hem groot gelijk geven dat hij er vandoor gaat met zijn zoon.

Bloggers-block

Ik wist dat het een drukke tijd ging worden, twee kleine kinderen en een proefschrift dat afgeschreven moest worden voor half maart, maar dat het me helemaal niet meer zou lukken om te lezen en te bloggen dat had ik niet verwacht. Juist mijn blog wilde ik overeind houden, voor mezelf en voor de lezers, daarom heb ik mijn lidmaatschap van de Hebban Thriller Club van Tien voor een jaar gepauzeerd, maar zelfs toen lukt het bijna niet om te lezen.

En als ik dan wat las dan lukte het me niet om er over te schrijven. Ik kon de woorden niet vinden, de tijd niet, de aandacht niet, om weer te beginnen met schrijven. Op zich niet zo gek, rationaliseerde ik, ik werkte tien tot twaalf uur per dag en zes tot zeven dagen per week. Academische literatuur lezen, data prepareren, analyses draaien en vooral schrijven, schrijven, schrijven.

Het afgelopen half jaar heb ik twee keer een schrijfweek genomen, helaas niet voor mijn blog zoals sommigen dachten. Slechts een week volledige focus op mijn proefschrift. En dat heeft geholpen, het proefschrift is goedgekeurd, en 10 november mag ik het verdedigen in Tilburg. 

Dan is het nu weer tijd om te lezen en vooral veel recensies te schrijven. Naast de drie(!) planken met boeken die ik nog wil lezen ligt er ook een hele stapel in de kast die ik (echt!) snel wil lezen:

• De groene eend van Manu Causse
• Een geschiedenis van wolven van Emily Fridlund
• Mischling van Affinity Konar
• Harry Potter and the Cursed Child van JK Rowling
• Ragdoll van Daniel Cole
• De levenden en de doden van Windsor van Hakan Nesser
• De zeven functies van Talen van Laurent Binet
• Ik ben pelgrim van Terry Hayes

 Als ik nu maar weet me welk boek ik moet gaan beginnen, dan is mijn bloggers-block vast snel over.

Frederik Baas - Dagboek uit de rivier

‘Dagboek uit de rivier’ gaat over Rens, een jongen van zeven die met zijn moeder Barbara en stiefvader Robbert een weekje naar de Ardennen gaat op vakantie. Robbert is uitgever en één van zijn schrijvers heeft daar een huisje, een mooie gelegenheid om op bezoek te gaan. Maar als het snoertje van de IPad niet mee blijkt op vakantie slaat de verveling toe. Om hem af te leiden verzint Barbara een avontuur. Er is een aantal jaar geleden een Nederlands meisje verdwenen uit het dorp en wat nou als ze hier nog steeds in de buurt is?

Terwijl ze aan het zwemmen zijn vindt Rens blaadjes uit een dagboek. Ze zijn duidelijk door een jong meisje geschreven, ze zit opgesloten en heeft het koud en wil gered worden. Ze volgen het water uit de rivier en komen dichter bij de oplossing dan ze ooit hadden gedacht. De schrijver (die een writers block heeft) speelt het spel mee, maar ik bleef me steeds afvragen of deze man wel te vertrouwen is. Hij lijkt oprecht en te goeder trouw, maar er is iets…

Frederik Baas heeft een prettige schrijfstijl en heeft de kracht van de eenvoud goed toegepast in zijn boek. Tot de helft van het boek gebeurt er helemaal niets en toch is het fijn lezen en wordt er een sterke onderhuidse spanning opgebouwd. Je weet dat er iets moet gaan gebeuren en vraagt je af wat het is en waarom. Met slechts een beperkt aantal personages tot zijn beschikking weet Baas de onderlinge verhoudingen goed te typeren en met heel weinig details veel achtergrond te scheppen, dit geldt vooral voor Barbara, de moeder van Rens.

Blijft alleen nog de vraag, waarom is dit boek als pseudoniem geschreven als direct bekend wordt gemaakt wie er dan achter de naam Frederik Baas zit. Op het boek staat enkel Frederik Baas is Jan van Mersbergen. In een blog hierover schrijft hij zelf dat het een eerbetoon is aan de Frederik die hielp zijn eerste roman te publiceren en dat als je alle personages in zijn romans neemt hun eerste letters de naam Frederik vormen. Prachtig. Het verhaal is rond. Tijd om ook eens één van zijn romans er bij te pakken.