Alex Kava - Duister kwaad

Is degene die zondigt ook de zondebok? 

Alex Kava’s eerste boek in de O’dell-serie is Duister Kwaad. Het is een boek dat je gelijk meesleurt in het verhaal en erg spannend geschreven is. Het gaat om de FBI-profiler Maggie O’dell die naar plaatsen wordt gestuurd waar ze een profiel van een (mogelijke) serie-moordenaar nodig hebben. De serie-moordenaar in het eerste boek heeft het voorzien op jonge jongens en wil ze verlossen van het kwaad. Samen met sherrif Nick probeert Maggie de dader te stoppen voor er nog een kind verdwijnt, of nog erger, dood wordt teruggevonden. Ze gaan achter de dader aan, maar wie is het?

            Het verhaal is goed opgezet en je kunt lekker meedenken met Maggie & Nick. Ook aan het eind van het boek wordt je aandacht gelijk getrokken naar het volgende boek, wat ik altijd wel goed vind van schrijvers. Ik weet dan eigenlijk ook wel zeker dat de serie van Alex Kava op mijn ‘wil-ik-lezen’ lijst terecht komt. Er zijn twee kleine nadelen aan het boek wat mij betreft. Allereerst vind ik het op sommige punten iets te veel een ‘damesroman’ en de romance tussen Maggie en Nick zit er al vanaf het begin aan te komen. Het tweede nadeel is toch dat het in pocketvorm wordt uitgegeven. Het is goedkoop, past makkelijk in je tas, maar doordat het 500 pagina’s is ligt het net wat minder lekker in de hand. Al met al, toch een aanrader!

Richard Russo - Brug der Zuchten

Het nieuwste boek van Russo is prachtig, maar minder fantastisch dan verwacht

Het meest recente boek van Richard Russo, Brug der Zuchten, kan worden gezien als het derde deel van een trilogie. In zijn eerste boek, Schadevolle Jaren, beschrijft hij de gebeurtenissen in het leven van een kind dat opgroeit tot een jongvolwassene. In zijn tweede boek, Empire Falls, beloond met de Pullitzer prijs, zien we de ontwikkeling van een gescheiden man met jonge kinderen. In dit derde deel krijgen we weer de levensloop te zien van verscheidene generaties in een klein Amerikaans stadje, maar nu gezien vanuit het perspectief van een man die het grootste deel van zijn leven er op heeft zitten.

            In Brug der Zuchten staat Lou C. Lynch centraal. Zijn hele leven heeft hij gewoond in Thomaston. Hij heeft er zijn vrouw leren kennen, zijn vrienden wonen daar, zijn zoon en zijn moeder. Hij is het gelukkigst in de buurtwinkel die zijn vader opende nadat die zijn baan als melkboer kwijtraakte. Hij besluit, aan de vooravond van een grote reis, zijn levensverhaal te schrijven. Na al die jaren in het kleine stadje heeft hij zijn vrouw eindelijk beloofd om mee te gaan op reis naar Italië, om hun oude vriend Bobby op te zoeken. En in dat levensverhaal komen wij terecht. We leven met Lucy, zijn gehate bijnaam, mee als hij geboren wordt, dat hij naar school gaat, gepest wordt, de vormende gebeurtenissen in zijn leven en zijn vriendschap met Bobby. De jongen die eigenlijk nooit zijn vriend wilde zijn.

            Het eerste deel van het boek over de jonge Lou duurt eigenlijk wat te lang. Er zitten hele mooie zinssneden in en hij weet je direct in het ‘small-town America’ gevoel te trekken, daar niet van. Maar, op een gegeven moment weet je het wel. Gelukkig worden de stukken van Lou afgewisseld met stukken over het leven van Bobby nu en uiteindelijk krijgt ook zijn vrouw ruimte om te vertellen over haar jeugd en haar leven nu. Op het moment dat we teruggaan naar de jeugd van Bobby krijgt het boek weer wat vaart. Een duidelijk teken dat het verhaal van Lou ingekort had kunnen worden met zo’n honderd pagina’s. Dan hadden we nog ruim 600 pagina’s gehad om te smullen van Russo’s schrijfstijl. Wat een plus is van dit boek over de anderen is dat bepaalde sociale gebeurtenissen in de Verenigde Staten nog sterker naar voren komen. Ik heb het dan vooral over de rassenscheiding en de grote werkloosheid die ontstaat door het wegtrekken van de mijnen en fabrieken. Ondanks alle nare gebeurtenissen blijft het wel een boek vol hoop. Ter conclusie, Richard Russo is absoluut één van mijn lievelingsschrijvers, maar dit is van de drie epossen het minst geslaagde.

R. J. Ellory - De helden van New York

 Hoe corrupt kan een held zijn?

De helden van New York is het vijfde boek van R.J. Ellory dat in Nederland is uitgebracht. De verhalen staan allemaal los van elkaar en dat is zowel een voordeel als een nadeel in dit boek. Het boek gaat over Frank Parrish, zoon van John, één van de helden van New York, één van de mannen die New York maffia-vrij heeft gemaakt. We volgen Frank terwijl hij probeert een man op te pakken die het leuk vindt om jonge meisjes te ontvoeren en te wurgen om snuff-movies mee te maken. Al vrij snel heeft Frank een dader op het oog, een man die bij gezinszaken werkt en toegang heeft tot de dossiers van allemaal kwetsbare jonge meisjes die onder toezicht staan of in pleeggezinnen verblijven. Ondanks dat er geen hard bewijs is tegen deze man, Richard McKee, is Frank er van overtuigd dat hij de dader is en hij zal tot het uiterste gaan om dat te bewijzen. Maar valt hij daarmee niet in dezelfde valkuil als zijn vader? Frank heeft het er erg moeilijk mee dat iedereen zijn vader als een held ziet, maar zelf weet hij wel beter, zijn vader hield zich niet aan de regels en was zo corrupt als wat.

            De helden van New York is een heel aardige detective. Het is leuk dat de moorden en de oplossing in een drukke meteropool plaatsvinden en het personage Frank Parrish is interessant. De auteur heeft ook een leuke manier om ons Frank beter te laten leren kennen, namelijk door hem in therapie te laten gaan bij een psycholoog. Het gaat namelijk niet zo goed met Frank sinds hij zijn (vorige) partner heeft verloren. Hier slaat ook gelijk het nadeel toe van het niet schrijven in een serie. De ontwikkeling van het personage moet snel plaatsvinden, hij moet snel van een egoïstische drinkende klootzak in een sympathieke zak veranderen en dat lukt minder goed in één boek. Ook de afwikkeling van het verhaal vind ik getuigen van Amerikaans simplisme. Te emotioneel, te veel drama en een te snelle samenvoeging van de laatste loodjes waarna alles weer koek en ei is. Dat viel me tegen. Ook moest ik wennen aan de opmaak van het boek en de schrijfstijl. Ik vind het lettertype niet heel fijn lezen (bijvoorbeeld punten die eigenlijk vierkantjes zijn die 45 graden gedraaid zijn). Ook Ellory’s gebruik van opsommingen is niet helemaal mijn ding. Toch krijgt dit boek van mij een zeer ruime voldoende. Het is een spannend verhaal, het plot zit goed in elkaar en ik wilde het boek op een geven moment echt uitlezen, dat zijn goede tekens.

Meet & Greet Lars Kepler

Op dinsdag 6 maart was ik één van de ongeveer dertig ‘getuigen’ van de meet & greet met het schrijversechtpaar Kepler georganiseerd door Crimezone. Het was hartstikke leuk, zowel om Alexander & Alexandra te ontmoeten als om andere lezers te zien. Een aantal leuke weetjes over Lars Kepler & de serie:

o        Alexander is een groot fan van wetenschappers en Kepler is dan ook een verwijzing naar de astronoom Johannes Kepler. Johannes Kepler bedacht dat de planeten niet in cirkels maar in ellipsen om de aarde draaiden en daardoor kon hij de baan van de planeten beter verklaren dan de anderen. Lars is een eerbetoon aan de overleden schrijver Stieg Larsson.

o        Alexander & Alexandra stellen zich Lars Kepler voor als een wat oudere man, jaar of vijftig, zestig, met een wat kalig hoofd en een baard. Hij houdt heel erg veel van modeltreintjes. In het begin hadden ze dit beeld van Lars Kepler nodig om in hun rol als schrijvers te komen, tegenwoordig hebben ze alleen de hoofdpersoon Joona Linna nodig.

o        Er komen in totaal acht delen, niet tien, zoals ‘gebruikelijk’ is in de Zweedse thrillerliteratuur.

o        Iets anders wat ongebruikelijk is, is dat ze een echte held als hoofdpersoon wilden en niet een wat oudere, zwaarmoedige man die zijn gezin niet meer ziet. Alhoewel dat laatste ook voor Joona Linna waar is.

o        De rechten van de films zijn al verkocht en de eerste twee delen worden al geschoten door verschillende regisseurs.

Lars Kepler - Getuige

Vertel de waarheid, voordat deze jou acherhaalt!

Getuige is het derde boek van Lars Kepler, het pseudoniem van het schrijversechtpaar Alexander en Alexandra Ahndoril. Het verhaal speelt zich in eerste instantie af in een psychiatrische jeugdinrichting. De begeleidster van de meisjes in de inrichting voelt iets bewegen. Als ze uit gaat zoeken wat er aan de hand is, wordt ze aangevallen door iets of iemand die ze niet thuis kan brengen. Ze vlucht naar buiten, naar de oude bakkersoven, waar ze later door de politie gevonden wordt. Dood. Ook één van de pupillen is vermoord en een ander is op de vlucht. Is deze pupil de dader of slechts een getuige van het drama? Inspecteur Joona Linna wordt als waarnemer van de nationale recherche naar de plaats delict gestuurd. Daar probeert hij zonder enige autoriteit, noch met veel medewerking, de zaak te onderzoeken. Daarbij wordt hij bijgestaan, of lastiggevallen, afhankelijk van hoe je het bekijkt, door Flora. Flora doet alsof ze een paragnost is, maar weet zelf ook wel dat dit niet zo is. Tot ze beelden over de moord binnen begint te krijgen. Is Flora dan de moordenaar, of is zij juist de getuige? Al deze vragen blijven tot ver in het boek meespelen en onbeantwoord.

            Getuige is een erg goed boek. Ik kwam er gelijk helemaal in. De hoofdstukken zijn relatief kort, vaak enkele pagina’s, en daardoor blijft de vaart er goed in. Het is leuk om te bedenken dat hier een schrijversechtpaar achter zit, dat is verder niet te merken. Het boek heeft een open einde en dat vraagt naar meer. Joona Linna heeft eerder een misdadiger opgeborgen en om zijn gezin veilig te houden laat hij hun verdwijnen. Aan het eind van het boek komen we te weten dat die misdadiger het er niet bij laat zitten. Een echte cliffhanger dus!

Het boek en de serie waartoe het behoort, wordt aangekondigd als een combinatie van Nicci French en Stieg Larsson. Nu ben ik een groot fan van Nicci French, maar dit is er echt niet mee te vergelijken. Dat het met Stieg Larsson wordt vergeleken snap ik heel goed. Het verhaal heeft veel actie en een mannelijke hoofdpersoon. Terwijl het psychologische element en de bloedstollendheid, wat mij betreft, sterker zijn bij Nicci French. Je leeft wel heel erg mee met dit boek, maar ik was minder bang om ’s avonds alleen de trap af te gaan als ik zou zijn geweest als ik Nicci French had gelezen voor het slapen gaan.