Katrine Engberg – De krokodilvogel

Leuke nieuwe scandi-thriller

Ja, er is weer een leuke nieuwe serie over komen waaien uit Scandinavië, de Deense Katrine Engberg heeft het duo Korner & Werner bedacht (waarbij je Korner met zo’n raar streepje schrijft die ik niet terug kan vinden op de computer). In Denemarken zijn ondertussen drie delen uit, dus ik hoop dat de volgende delen ook naar het Nederlands gaan worden vertaald.

Het verhaal draait om de klassieke politierechercheur Jeppe Korner, gescheiden, kinderloos, depressief. Gelukkig dat zelfs Engberg opmerkt in het boek dat hij wel erg op een karakter uit een boek lijkt. Samen met zijn collega Anette Werner onderzoekt hij de moord op een jonge vrouw in het centrum van Kopenhagen. Alles doet het er op lijken dat de vrouw haar belager zelf heeft binnen gelaten en het gebrek aan verdere sporen maakt het onderzoek er niet makkelijker op.

Een complicerende factor is dat de eigenaresse van de flat, die op de bovenste verdieping woont, de plot voor een detective heeft geschreven waarin er een moord op een jong meisje in een flat wordt gepleegd. De gelijkenissen zijn te sterk om te negeren. Stapje voor stapje komen Jeppe en Anette erachter welk jeugdtrauma aan dit drama ten grondslag ligt.

Engberg kan prima schrijven. Ze heeft een makkelijke stijl en je leest het boek dan ook zo weg. De hoofdstukken zijn overzichtelijk opgezet en worden vooral door Jeppe verteld. Ik vind het prettig dat het privéleven van Jeppe hem wel vormt, maar het boek niet in de weg zit, het is een zijlijn die ook verteld wordt waardoor we Jeppe beter gaan begrijpen. Het plot is goed uitgewerkt (op één los draadje na met een potentiële verdachte/getuige) en je kunt als lezer lekker meepuzzelen. Dat zijn toch de thrillers waar ik het meest van houd. Minpunt is dat, zodra er een niet overtuigende bekentenis is, het onderzoek ongeveer plat wordt gelegd, dat komt ongeloofwaardig over. Verder vind ik het een prima boek voor tussendoor en lees ik graag de volgende delen. 

Chris Houtman – Het negende gebod

Beter dan de Da Vinci Code

Deze zomer las ik 'het negende gebod' (Gij zult geen valse getuigenis afleggen) van Chris Houtman. Het negende gebod is een interessante en goed uitgewerkte thriller met een zeer bijzonder en aannemelijk einde. Maar het leukste (voor mij) was de herkenbaarheid van de omgeving, het speelt zich namelijk voor een deel af in Nijmegen op mijn werkplek, de Radboud Universiteit. Daardoor loop ik bijna dagelijks langs de "plaats delict".

Theologe Esther is na haar studie scenarioschrijver geworden en werkt mee aan historische speelfilms en series. Ze lijkt een beetje een losbol en een lichtgewicht met haar halfvaste relatie met een regisseur. Gelukkig wordt het snel spannend en krijgt het boek diepgang als ze wordt gevraagd om aan de hand van een geheime codex een nieuwe speelfilm te schrijven die de wereld moet veranderen. Dan blijkt Esther toch echt wel wat meer te zijn dan alleen maar een grietje dat toevallig veel van de oudheid weet. Ze wil strijden voor de film die de (Katholieke) wereld op zijn kop moet zetten.

Alles loopt anders als ze pater van Rooijen, docent aan de Radboud Universiteit vermoord aantreft in het Erasmusgebouw. Van Rooijen wilde haar laten weten wat er aan de hand is met de codex en Esther kan alle hulp die ze kan krijgen gebruiken als blijkt dat de codex gestolen is. Aan de hand van een kopie komen zij en Anthony Mulligan van het British Museum (tevens oud-militair) er achter hoe het Christendom Maria Magdalena uit de Bijbel en uit het Christendom heeft proberen te zetten. Dat is natuurlijk niets nieuws, maar waarom is het boek dan toch zo spannend en beter dan de Da Vinci Code?

Om te beginnen is het boek goed geschreven en de meeste personages zijn goed uitgewerkt. Doordat je Esther, Anthony en de ontdekkers van de codex goed leert kennen en hun leven regelmatig bedreigt wordt in het boek en er dus gerend, gevlucht en verscholen moet worden is het lekker spannend. Het allerbeste vond ik de ontknoping. Houtman vervalt niet in de fout een ongeloofwaardig maar zeer spectaculair einde aan het boek te maken. Hier zit de meeste actie in het midden en geeft het einde ruimte voor het inhoudelijk uitwerken van de plot. Hij vindt een zeer leuke en geloofwaardig einde en weet daarmee zijn kernboodschap overeind te houden. Een genot om te lezen!

John Grisham – De klokkenluider

Spannend verhaal over (on)recht

John Grisham wordt als één van de groten gezien binnen het thrillergenre en toch had ik nog nooit een boek van hem gelezen. Ik had hem altijd in het hokje van de ‘mannenthriller’ geplaatst en dus minder interessant en dat is ten onrechte geweest. Al denk ik nog steeds dat mannen dit verhaal eerder gaaf zullen vinden dan vrouwen, een mannenthriller is het zeker niet het is, in zeker zin, zelfs een zeer geëmancipeerd boek. De hoofdrollen zijn weggelegd voor vrouwen en het boek is naast spannend vooral een verhaal over onrecht binnen het rechtssysteem en heeft een flinke dosis maatschappijkritiek.

Lacy Stolz werkt als advocate voor de Florida Board on Judicial Conduct, een raad die onderzoekt of rechters geen misbruik van hun ambt maken. Op een dag krijgen ze een tip binnen van Greg Meyer die via een tussenpersoon een klokkenluider vertegenwoordigt. Een rechter zou door een gangster betaald worden en in ruil voor contanten en vastgoed in zijn voordeel besluiten in de rechtszaal. Een duidelijk geval van omkoping en uiteraard ontoelaatbaar, maar ook een zeer gevaarlijke zaak. Lacy en haar collega Hugo nemen de zaak aan en begeven zich op glad ijs.

Grisham heeft met ‘De klokkenluider’ een goede legal thriller geschreven met veel spanning. In het eerste deel van het boek leren we Lacy en Hugo kennen en wordt stukje bij beetje duidelijk in wat voor wespennest ze zich begeven. Door perspectiefwisselingen naar de rechter in kwestie en één van de FBI agenten die betrokken raakt bij de zaak, wordt steeds duidelijker hoe ver het ambtsmisbruik reikt en welke dodelijke gevolgen deze heeft.

Met de feestdagen voor de deur zou ik zeggen, zoek je nog een boek voor je man/vader/broer/boekenliefhebbende naaste denk dan eens aan Grisham. ‘De klokkenluider’ is een goed geschreven boek, een sterk verhaal en heeft de juiste verhouding spanning/romance/maatschappijkritiek. Mijn schoonvader krijgt deze in ieder geval voor zijn verjaardag volgende maand.