Chris Houtman – Het negende gebod

Beter dan de Da Vinci Code

Deze zomer las ik 'het negende gebod' (Gij zult geen valse getuigenis afleggen) van Chris Houtman. Het negende gebod is een interessante en goed uitgewerkte thriller met een zeer bijzonder en aannemelijk einde. Maar het leukste (voor mij) was de herkenbaarheid van de omgeving, het speelt zich namelijk voor een deel af in Nijmegen op mijn werkplek, de Radboud Universiteit. Daardoor loop ik bijna dagelijks langs de "plaats delict".

Theologe Esther is na haar studie scenarioschrijver geworden en werkt mee aan historische speelfilms en series. Ze lijkt een beetje een losbol en een lichtgewicht met haar halfvaste relatie met een regisseur. Gelukkig wordt het snel spannend en krijgt het boek diepgang als ze wordt gevraagd om aan de hand van een geheime codex een nieuwe speelfilm te schrijven die de wereld moet veranderen. Dan blijkt Esther toch echt wel wat meer te zijn dan alleen maar een grietje dat toevallig veel van de oudheid weet. Ze wil strijden voor de film die de (Katholieke) wereld op zijn kop moet zetten.

Alles loopt anders als ze pater van Rooijen, docent aan de Radboud Universiteit vermoord aantreft in het Erasmusgebouw. Van Rooijen wilde haar laten weten wat er aan de hand is met de codex en Esther kan alle hulp die ze kan krijgen gebruiken als blijkt dat de codex gestolen is. Aan de hand van een kopie komen zij en Anthony Mulligan van het British Museum (tevens oud-militair) er achter hoe het Christendom Maria Magdalena uit de Bijbel en uit het Christendom heeft proberen te zetten. Dat is natuurlijk niets nieuws, maar waarom is het boek dan toch zo spannend en beter dan de Da Vinci Code?

Om te beginnen is het boek goed geschreven en de meeste personages zijn goed uitgewerkt. Doordat je Esther, Anthony en de ontdekkers van de codex goed leert kennen en hun leven regelmatig bedreigt wordt in het boek en er dus gerend, gevlucht en verscholen moet worden is het lekker spannend. Het allerbeste vond ik de ontknoping. Houtman vervalt niet in de fout een ongeloofwaardig maar zeer spectaculair einde aan het boek te maken. Hier zit de meeste actie in het midden en geeft het einde ruimte voor het inhoudelijk uitwerken van de plot. Hij vindt een zeer leuke en geloofwaardig einde en weet daarmee zijn kernboodschap overeind te houden. Een genot om te lezen!

Rudy Dek – De zomerdromer (Vierdaagsethriller #10)

Nijmeegse thriller zonder goede afloop

In ‘De zomerdromer’ komen we opnieuw Rogier Hoofs tegen, de enigszins tegendraadse oud-verpleegkundige annex Nijmeegse buschauffeur annex privédetective. In dit boek lopen twee verhalen door elkaar heen, twee verhalen met een groot geheim en Rogier probeert deze twee verhalen (onbewust) samen te brengen.

Aan de ene kant is daar Theo Bauwius, voormalig leraar geschiedenis van Rogier en thans overleden. Rogier is door zijn kleindochter gevraagd om zijn leven uit te zoeken. Is er ergens een geheim dat naar buiten moet? In zijn correspondentie komt hij steeds de Kever tegen, Theo is lid van de Keverclub en bleek daar op zoek te zijn naar antwoorden. Maar heeft hij die gevonden? En wat staat er in de opslagloods die hij al jaren huurt. Tijd voor onderzoek…

Het andere verhaal is dat van Christien, ze weet niet meer wat ze met haar leven aan moet nadat ze een dodelijk ongeluk heeft veroorzaakt en is doorgereden. Langzaam komen we er achter hoe dit haar leven tot en neerwaartse spiraal heeft gemaakt. Om  haar gezin te redden en haar twee kinderen niet moederloos te maken besluit ze samen met haar man zich niet aan te geven. Dat blijkt geen wijze keuze…

De Nijmeegse vierdaagse speelt in dit boek meer een rol op de achtergrond. De geheimen van Christien en Theo zijn wel verbonden met de vierdaagse, maar de mars zelf heeft een minder grote rol. De herkenbaarheid van de stad Nijmegen blijft gelukkig een groot goed. Het is een aardig boek om te lezen, al vond ik hem wat minder goed dan ‘Oorlogspad’. Ondanks de leuke plotwending, was er weinig spanning in het boek en te veel zijpaden (zoals Theo die een dierenmishandelaar wil pakken). Dat vond ik jammer. Toch is er ook alweer iets om naar uit te kijken, het nieuwe boek over Rogier Hoofs ‘Gekraakt’ speelt zich af tegen de achtergrond van de Pierson rellen. Dat belooft wat!

Jackie van Laren – Eilandliefde serie

 Feel-good voor de zomer

 Jackie van Laren was begonnen met een feuilleton-serie op facebook, daar ontstond het boek Duingras uit. En gelukkig houdt Jackie net zo veel van series als wij, en staan er in totaal vier delen op de rol. Deel drie en vier komen deze maand namelijk ook uit!

                                     Deel 1: Duingras

Wende ziet het niet meer zitten, haar (ex-)vriend is een lul, haar studie vind ze niet leuk en ze wil graag bedenken welke kant ze op gaat met haar leven. Daarom gaat ze lekker twee weken uitwaaien op de Wadden. Daar kan natuurlijk alleen maar liefde ontstaan. Axel en Vincent staan samen in de Grote Vis, een strandtent op het eiland, en als er na een storm behoorlijk wat schade is ontstaan wil Wende best even mee-klussen, en van het één komt het ander.

Deel 2: Stormwind

Aan het eind van Duingras besluit Vincent dat het tijd is om wat anders te doen met zijn leven, weg van de Grote Vis en lekker surfen in San Diego en rondtrekken in zijn campertje van strand naar strand. Ondertussen is op de Wadden Milena aangekomen, het nichtje van Wende, dat uit de handen van een loverboy is gered. Als Vincent terugkeert naar de Wadden is dat een grote test voor Milena om weer een vreemde te vertrouwen

 

Net als haar Serie Q en de serie Vallen en Opstaan zijn Duingras en Stormwind prettige feel-good romans om te lezen. Vooral Duingras is erg voordehand liggend qua verhaallijn en heeft weinig diepgang. Gelukkig maakt van Laren dat in Stormwind goed, hier zit door het thema Loverboys meer diepgang in en laat ook heel mooi de samenhang zien die kan ontstaan als er iemand van de eigen kring gevaar loopt.

 

Ik ben erg benieuwd naar de volgende twee delen Springvloed en Tegenstroom. Dat wordt een fijne leeszomer!