Sander van Leeuwen – Geen Applaus Voordat Ik Leef

Een mooi en somber verhaal

Thomas is 24, afgestudeerd psycholoog, samenwonen met Eva en heeft geen idee wat hij met zijn leven aan moet. Na zijn afstuderen komt Thomas terecht in een soort van lethargie die velen van mijn generatie bekend voor zal komen. De economische crisis heeft toegeslagen, voor elke baan zijn er tot wel zeshonderd kandidaten en eigenlijk weet je helemaal niet wat je nu eigenlijk wilt.

Thomas blijft hangen in deze lethargie, komt niet voor elf uur zijn bed uit, maak ’s avonds basisscholen schoon en probeert grip te krijgen op zijn leven, zijn ouders en zijn vriendin. Niets lijkt hem uit deze situatie te krijgen tot hij een brief krijgt van Anna. Anna is 18 en woont in Schotland en het gaat niet goed met haar. Ze weet niet wat ze wil met haar leven en is depressief, dat doet Thomas aan zichzelf denken en aan zijn beste vriend Frank die een aantal jaren eerder zelfmoord pleegde. Maar deze keer wil hij wel van invloed zijn, op zijn eigen leven en op Anna’s leven dus hij schrijft haar terug.

‘Geen applaus voordat ik leef’ is een mooi en helder geschreven boek dat raakt aan onze tijdgeest en aan de problemen van de huidige generatie. Een studie afronden is niet meer genoeg om aan het werk te raken en doordat de studies steeds algemener worden is het voor mensen als Thomas ook niet duidelijk wat hij dan überhaupt wil gaan doen.  De sfeer in het boek is daardoor erg somber, en dat is mooi maar ook beklemmend. Je wilt wel tegen Thomas schreeuwen dat hij IETS moet gaan doen, dat hij zijn bed UIT moet komen, maar de enige die invloed op hem heeft is Anna.

Ik vind het erg mooi hoe Van Leeuwen Thomas weet aan te sporen toch wat te doen met zijn leven en, zonder te veel weg te geven, hoe hij Anna wel en tegelijkertijd niet kan helpen. Want uiteindelijk moeten we allemaal ons zelf helpen. Met een mooie ontknoping van het verhaal van Thomas en Anna leg je het boek toch tevreden naast je neer.

Caroline Kepnes – JIJ

 

JIJ kan wel eens een nieuwe klassieker worden

JIJ is een boek dat met hoofdletters geschreven moet worden, het gaat namelijk alleen maar over JOU Guinevere Beck en toch is Beck niet de hoofdpersoon. Het verhaal wordt verteld door Joe Goldberg, verkoper in het kleine en enigszins obscure boekwinkeltje Mooney Rare and Used. Joe houdt van boeken maar nog meer houdt hij van het meisje dat zich Beck noemt en op een dag Wanhopige Personages en Impossible Vacation koopt, terwijl de rest van de wereld de nieuwe Dan Brown haalt.

Hij kan haar maar niet uit zijn hoofd zetten en volgt haar overal. Tot hij haar dronken in de metro vindt en naar huis brengt en haar telefoon niet teruggeeft als ze die laat liggen in de taxi. Met die telefoon heeft hij toegang tot haar hele leven. Want zoals bijna iedereen heeft ze twitter, facebook en haar mail op haar telefoon geladen en zo kan Joe alles meelezen, zelfs de mailtjes die ze niet verstuurt. Als dank voor het thuisbrengen krijgt hij van haar een Italiaanse versie van The Da Vinci Code en dit boek zal nog een grote rol spelen in de rest van het boek.

Mooier kan het haast niet, een boek dat speelt in een boekwinkel en waarin boeken een grote rol spelen. Want niet alleen Joe houdt van boeken, ook Beck, schrijfster in de dop, leest graag en veel. Soms doet het denken aan Notting Hill maar dan de gestoorde versie. Joe is namelijk echt ziek in zijn hoofd, compleet geobsedeerd door het meisje van zijn keuze en hij doet alles waarvan hij denkt dat het goed voor haar is of fijn voor haar. Deze stalker van het eerste uur denkt alles tot in de puntjes uit en heeft een geluidsdichte boekenkelder tot zijn beschikking.

Hierdoor is JIJ verschrikkelijk spannend, je weet dat het alleen maar slecht af kan lopen en dan gaat het soms nog een stukje slechter met de wereld. Want niet alleen Joe is gestoord, ook Beck, hyperseksueel, compulsief en met daddy-issues houdt zich niet aan de sociale conventies. Het is wel even wennen, een boek dat helemaal vanuit de hoofdpersoon is geschreven, maar na een bladzijde of dertig zit je er zo in dat het niet meer opvalt of stoort. Daarbij is het boek ontzettend goed geschreven, ik had geen één zin die ik anders zou doen en doordat het hele verhaal verteld is vanuit Joe ga je meeleven met deze psychopaat.

Lezen: JIJ

Cijfer: 9,5

Joachim Meyerhoff - Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest

Indrukwekkende roman over het opgroeien

Als je denkt dat je een rare familie hebt, leer dan de familie van Josse kennen. Zijn ouders zijn psychiater en psycholoog en ze wonen met Josse en zijn twee oudere broers op het terrein van een psychiatrische jeugdinrichting: De Hesterberg.  Hij wordt zijn hele leven al omringd door patiënten met allerlei mentale en fysieke handicaps en met een aantal sluit hij een vriendschap voor het leven.

Meyerhoff vertelt hoe het gezin opgroeit en laat erg mooi zien hoe je als kind je ouders volwassen ziet worden doordat je zelf groter wordt. Langzaam wordt duidelijk dat zijn vader ambivalent is, hij is er een meester in om zich theoretisch volledig te scholen in een onderwerp en er in de praktijk niets van te bakken. In de meeste gevallen doet moeder het praktische werk en zet door waar haar man het laat afweten. Zo komen er gaten en scheuren in het perfecte plaatje van zijn ouders.

Deze nieuwste roman van Signatuur is heerlijk licht geschreven, verteld vanuit het perspectief van een kleine jongen die langzaam een twintiger wordt en met sprongen voor- en achteruit door de tijd waardoor er verassende wendingen komen in het beeld dat je hebt van de familie. Als een rode draad door het verhaal loopt de liefde van het gezin voor de hond, een heerlijke lobbes die behoorlijk fel kan zijn tegen buitenstaanders en als het leven van de hond op zijn einde komt, is het boek ook bijna uit.

Veel ‘coming-of-age’ romans hebben het probleem dat ze vrij plotseling stoppen. De hoofdpersoon is volwassen, verlaat het ouderlijk huis of sticht een nieuw gezin en het boek is afgelopen terwijl ik me nog afvraag wat er verder nog gaat gebeuren. Dat is bij Meyerhoff niet het geval, hij laat zien dat het einde van de jeugd eigenlijk alleen plaatsvindt bij het afscheid

van één van je ouders, dan is het gezin echt niet meer compleet en is je jeugd echt voorbij. Hierdoor sla je met een weemoedige zucht het boek dicht en hoop je dat alles goed komt met Josse.

Cijfer: 9

Henk Vlaming – Een van ons

Zelfverzekerde debutant maakt het wel waar

Als iemand een interview geeft, en in de lokale krant zegt dat zijn (debuterend) plot beter is dan dat van Esther Verhoef, dan word ik altijd een beetje sceptisch. Henk Vlaming deed dit, maar maakt het waar. Zijn politieroman over de getroebleerde John Keijzer, gescheiden, leeg appartement, slechte relatie met zijn moeder en zussen is makkelijk te lezen en zeer intrigerend.

John Keijzer mag leiding geven aan het nieuwe Nederlandse cold case team, gevestigd in Den Haag. Ze bestaan uit een dossiervreter, een ict-expert, een man van de straat, een forensisch psychiater en een snelle denker. De eerste zaak van het team gaat om een dode ex-politieagent, hij is 10 jaar geleden verdwenen en duikt nu op, in beton gegoten, op een bouwplaats in Den Haag.

John wordt door verschillende mensen gewaarschuwd dat hij zich in een wespennest begeeft en beter op kan letten. John laat zich hierdoor niet van de wijs brengen en besluit zichzelf te blijven, eerlijk, loyaal en nietsontziend. Toch duurt het maar een dag of hij maakt zijn geweten vuil door met een journalist te praten over de zaak die hem daar later mee probeert te chanteren.

‘Een van ons’ is een goed en makkelijk geschreven boek, je leest het zo uit, het bevat geen onnodige woorden en het heeft een bijzonder plot. Op het moment dat is het las geloofde ik het plot helemaal, en dat is knap want als ik er langer over nadenk vraag ik me af of het zo wel had kunnen gaan… (specifieker kan ik niet zijn zonder te veel te verklappen). Als Vlaming nog wat meer achtergrond had gegeven aan de dader en de onthullingen over John iets rustiger had gefaseerd door het boek heen was het helemaal fantastisch geweest, nu is het ‘gewoon’ een goed boek.

Lekker geschreven, niet te zwaar, niet te veel nadenkwerk. Daardoor is dit boek ideaal voor de vakantie, strand, berg of zwembad, Vlaming past er bij. Stop ‘Een van ons’ dus in je koffer/auto/handtas deze zomer.

Cijfer: 8

Thomas Glavinic - Het grotere wonder

Waarom je nooit de Mount Everest moet beklimmen

Het grotere wonder is het verhaal van Jonas die niet goed weet hoe hij lief moet hebben en daarom de Mount Everest beklimt. In korte hoofdstukken wordt de beklimming van de Everest, die vooral bestaat uit veel en lang en koud wachten in de verschillende kampen en zo nu en dan een stukje klimmen, afgewisseld met het verhaal van zijn jeugd. Jonas en zijn tweelingbroer Mike worden opgevoed door Picco, de grootvader van hun vriend Werner die de jongens adopteert. Hierdoor groeien ze op in een vreemd niemandsland zonder regels in Oostenrijk.

Picco’s doel is de jongens zo op te voeden dat ze voor de duivel niet bang zijn en dat doet hij door hun alle vrijheid te geven en tegelijkertijd te onderwijzen in de meest uiteenlopende zaken van gevechtskunst tot Griekse oudheid. Jonas leert zichzelf kennen in deze tijd, hij leert wat verlies en verdriet zijn, hij leert moeilijke beslissingen nemen en hij komt te weten dat hij over meer geld beschikt dan hij ooit zal kunnen uitgeven.

Met dit geld gaat hij op de vlucht, hij reist de wereld over, op zoek naar spanning, op zoek naar het gevoel om te leven en op zoek naar verloren vrienden. Maar als hij Marie vindt, de liefde van zijn leven, dan weet hij niet hoe om moet gaan met haar andere grote liefde, de muziek en daarom beklimt hij de Everest.

Het grotere wonder is een heel bijzonder boek, Glavinic speelt niet alleen met de taal om zijn verhaal te vertellen maar ook met typografie om gemoedstoestanden en omstandigheden uit te drukken. De herhaling ‘een stap, een minuut stilstaan’ van Jonas op de Everest wordt bijvoorbeeld niet vertel als herhaling, maar wordt als herhaling weergegeven.

Ondanks dit bijzondere taalgebruik is het boek soms wat saai. De momenten dat Jonas in het basiskamp is en zich bezat of mysterieus loopt te zijn duurden mij te lang en kwamen soms ook te plotseling weer op na een paar hoofdstukken over zijn jeugd. Maar in dit geval wordt doorzetten beloond, zodra hij echt aan de klim begint en het verhaal van hem en Marie verder wordt uitgesponnen is het adembenemend en lees je het boek in één keer uit. Met pakweg 50 tot 100 bladzijdes minder zou het boek fantastisch zijn, nu is het is een van de weinige Oostenrijkse romans die ik heb gelezen, maar die ik zeker waardeer.

Mijn conclusie, je moet nooit de Mount Everest beklimmen, dat is voor gekken en dwazen. Lees een boek en leer lief te hebben.

Waardering: 8