Hendrik Groen – Pogingen iets van het leven te maken

Hilariteit en treurnis in een Amsterdams verzorgingscomplex

Hendrik Groen is 83 en weet dat het einde nabij is. Niet dat hij nu zo nodig op stel en sprong dood hoeft te gaan, maar hij weet ook wel dat er al meer tijd achter hem ligt dan er voor hem ligt. Hij begint een dagboek om wat tegenwicht te bieden aan al het gezanik en gezeik dat hem normaal gesproken omringt in het bejaardentehuis (excuus: verzorgingscomplex).

Groen weet in een aantal rake woorden telkens het hart van een personage te beschrijven. De zeurende dames die eenzaam zijn en klagen over hun kwalen, de mannen die belaagd worden door het overschot aan vrouwen of kort gehouden door hun eigen vrouw, doodsbang om hun man kwijt te raken aan één van deze vrijgezelle oude besjes. Gelukkig is het niet enkel ellende in het huis. Met een aantal gelijkgezinden begint Hendrik de ‘OMANIDO’ club, wat staat voor oud-maar-niet-dood. En met dit clubje toen ze elke maand een leuk uitstapje van hun AOW.

Prachtig hoe de haat en nijd tussen de bewoners van het huis worden beschreven. Als ik iets heb geleerd van de jaren die ik bij mijn (ondertussen demente) oma heb doorgebracht is het dat er elkaar weinig gegund wordt. Waarom heeft die een lichtgewicht rollator en ik niet? En zo gaat het ook met de omanido-club, waarom maken zij uitstapjes en mogen wij niet meedoen? Zijn wij niet goed genoeg? Het verschilt niet veel van de middelbare school en de kliekjes die daar rondlopen. Alhoewel het boek om sommige punten wat langdradig is, is het toch erg leuk en niet erg om door te lezen.

De grote vraag blijft: wie heeft het geschreven, want het is een pseudoniem. Daar zullen we waarschijnlijk pas achter komen na één van de volgende delen, nog een maandje en dan is deel 2 te bewonderen in de boekhandel. Het geeft sowieso een inkijkje in hoe het leven van onze oudjes er voor staat.

Kiki van Dijk - Zeevlam

Lekker tussendoortje

Een moord in een strandtent op Scheveningen zet het leven van de vier Basic Instinct vriendinnen volledig op de kop. Ellen, Suus, Kelly en Dayenne zijn al meer dan twintig jaar vriendinnen en brengen de vrijdagmiddagen het liefst door bij strandtent ONS in Scheveningen. De dag na één van hun strandborrels wordt Ron de Herder dood in zee gevonden, hij was de minnaar van Suus, maar ook van Ellen. De twijfels over wie Ron was en met welke louche zaakjes hij zich bezighield spelen en zorgen voor wantrouwen in de vriendinnengroep, maar vooral bij Ellen. Haar leven lag al overhoop, puberdochter Cato is alle avonden de hort op, haar (ex-)man zit in Parijs bij zijn minnares, en op school is ze geschorst als directrice voor een affaire met de vader van een leerling (dezelfde Ron de Herder). Hoe gaat ze dit redden?

Zeevlam is een interessante binnenkomer binnen de Nederlandstalige thrillers. Kiki van Dijk is, volgens de achterkant, het pseudoniem van een bekende Nederlandse auteur (m/v?).  Wat duidelijk is, is dat van Dijk kan schrijven. De hoofdstukken zijn goed opgebouwd, het leest lekker weg en de personages zijn divers. Het boek wordt door de uitgever vergeleken met Suzanne Vermeer en Linda van Rijn en dat is inderdaad het chicklit-niveau van dit boek. Echte diepgang mist en de personages zijn soms wel erg stereotype (de mannenverslindende vrijgezel, de saaie boekenwurm, de geslaagde carrièrevrouw, de foute man), maar voor een vakantiethriller is dat prima. 

De spanning in het boek wordt goed opgebouwd en ook blijft er genoeg

te raden over wat betreft de rollen van de verschillende personages zoals de strandhulp Ties, strandtenthouders Marc en Gert en de dames van Basis Instinct die wel meer geheimen (niet) met elkaar delen. Een prima tussendoortje.