Jackie van Laren – Springvloed (Eilandserie #3)

Springvloed is een fijne feelgood met een beetje diepgang

De eilandserie is ten einde. Ik heb nu ook het laatste deel van de serie ‘Tegenstroom’ uit, maar vind vooral het derde deel erg goed. 

In ‘Springvloed’ krijgen we het verhaal van Grote Vis in de winter te horen van  Mayke Ferwerda, een echte eilander die heel zeker weet wat ze wil: op het eiland blijven. Al haar broers en zussen zijn naar de wal verhuist, maar voor haar voelt dat als een straf. Gelukkig heeft ze alles voor elkaar, een vriend op het eiland (de zoon van de Burgemeester) en een baan als kok in Grote Vis. Alles is fijn aan de Grote Vis behalve Camerlingh, oftewel Cam.

Cam is de grootste blaaskaak die je maar kan vinden. Door zijn ouders verstoten en door zijn vader achterna gejaagd steekt hij zijn laatste geld als investering in Grote Vis en wordt daarmee mede-eigenaar van de strandtent. Dat betekent dat hij ook veel in de Grote Vis is en dat stoort Mayke mateloos. Uiteraard komen de twee nader tot elkaar als blijkt dat Cam vooral het product is van zijn afstandelijke opvoeding en als puntje bij paaltje komt verdedigt Mayke Cam hartstochtelijk.

Waar in het eerste deel 'Duingras' het allemaal erg voorspelbaar was en in het tweede deel 'Stormwind' er al wat meer diepgang kwam in de serie, siert het ‘Springvloed’ dat het personage Cam veel minder ‘flat’ blijkt te zijn dan je in eerste instantie zou denken. En met een paar interessante wendingen op het eiland, zoals Vincent die in de eilandraad zitting neemt en het overlijden van de buurvrouw van Axel weet van Laren in dit deel het eiland ook weer levendig neer te zetten. Al met al is het een prettige feel good roman. Lekker voor in de tas op vakantie als je iets wil lezen waar je niet bij na hoeft te denken. 

Joachim Meyerhoff – Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte

Een verhaal over het leven en de dood

Het kan mijn gebrek aan kennis over de Duitse literatuur zijn, maar de titel van het boek is een zin uit ‘Die Leiden des jungen Werther’ en geeft daarmee gelijk aan waar het boek over gaat, het leven en de dood. Als Joachim besluit om auditie te doen voor de toneelschool in München wordt hij daar tot ieders verbazing ook aangenomen. Hij besluit, bij gebrek aan woonruimte bij zijn grootouders Inge en Hermann in te trekken en vertelt zowel het verhaal van zijn twintig-zijn als het levensverhaal van zijn grootouders.

Meyerhoff heeft in dit vervolg op ‘Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest’ dezelfde fantastische vertelstijl te pakken als in zijn vorige boek. Op een droge maar betrokken manier beschrijft hij hoe de dagen en jaren in München zich voltrekken en hoe zijn grootouders steeds verder aftakelen tot het leven niet meer voor hen is weggelegd. Ondertussen wordt hij zelf volwassen en leert hij om zichzelf te zijn. Maar zoals hij zelf zegt:

‘Ik wilde incognito mezelf zijn’

En dat is precies wat niet lukt op de toneelschool. Je moet je niet verschuilen, maar waarachtig zijn en Joachim is dat volgens zijn docenten niet. Hierbij volgen ellenlange beschrijvingen van zijn medestudenten, docenten, oefeningen en optredens die hij doet op de toneelschool en van de manier waarop de docenten proberen om hem af te breken en weer op te bouwen als acteur. Deze setting sprak mij absoluut niet aan en ik heb me door een aantal hoofdstukken dan ook heen moeten worstelen.

Maar, het is bijzonder hoe een boek dat zo tegenvalt toch de moeite waard kan zijn om te lezen. Het valt tegen omdat het vorige boek van Meyerhoff zo mooi was en deze setting verveling bij mij uitlokt. Toch maken zijn schrijfstijl en de laatste drie hoofdstukken heel veel goed. De manier waarop hij de naderende dood van zijn grootouders beschrijft is prachtig, vol empathie en dan voel je opeens de waarachtigheid waar Meyerhoff op de toneelschool zo lang naar heeft verlangd.