Terry Hayes – Ik ben pelgrim

Spannendste boek in jaren

 

Er zijn van die boeken die op je plankje blijven staan. Je wilt ze wel lezen, maar omdat ze zo dik staan heb je (vakantie)tijd nodig om je er toe te zetten. Dat bleek bij ‘Ik ben Pelgrim’ achteraf gezien helemaal niet nodig, ik heb al lang niet zo’n page-turner gelezen. Binnen no-time had ik die 700 pagina’s uit terwijl ik nog aan het werk was (en veel in de trein las, dat wel), de laatste 150 bladzijden heb ik ’s avonds laat uitgelezen terwijl ik eigenlijk echt al had moeten slapen. Dat heb ik sinds de millennium-trilogie niet meer gehad.

Ik ben Pelgrim vertelt het verhaal van Pelgrim (codenaam voor een geheim agent) die na een aantal jaren actieve dienst heeft besloten om te stoppen en zich te richten op zichzelf, kunst, lekker eten en het schrijven van een boek over misdaden en hoe deze te ontrafelen. Als iemand zijn boek echter gebruikt om de perfecte misdaad te plegen is dat het startsein van een wereldwijde zoektocht naar de Saraceen, een man die een aanslag met een biologisch wapen wil plegen in Amerika.

Het is ontzettend goed geschreven en Hayes weet de spanning op te bouwen en vast te houden. Wat vooral bijzonder is, is de manier waarop hij de achtergrond van de Saraceen beschrijft en hem daarmee begrijpelijk maakt. Je krijgt begrip voor de ‘terrorist’ en gelijk een hele dosis kennis van de geopolitieke ontwikkelingen van de afgelopen dertig jaar. Er is mij daarnaast verteld, dat is met mijn sociologische kennis niet te controleren, dat het hele biologische/chemische/biomedische aspect in dit boek klopt en dat maakt het boek tof en griezelig tegelijk.

Mocht je dit boek nog niet gelezen hebben, leen het uit de bieb, koop het in de boekhandel en lees het lekker deze zomer in je hangmatje. Het ergste wat er kan gebeuren is dat je slapeloze nachten krijgt…

Eva García Sáenz de Urturi – De stilte van de witte stad

Mooie en spannende Baskische thriller

 

Ik ben er dol op om nieuwe auteurs te leren kennen, maar soms is het moeilijk om te kiezen. Daarom is het extra fijn dat AW Bruna mij vier keer per jaar een debuut toestuurt voordat het in de winkels ligt via het thrillerabonnement. Deze maand een Spaanse (of beter Baskische) thriller die niet zal misstaan in je vakantie-boekenlijst.

In ‘de stilte van de witte stad’ wordt een reeks moorden na twintig jaar weer hervat. Vitoria, de stad van de witte maagd, krijgt elke paar dagen te maken met twee doden omringt met heidense symboliek. Inspecteur Unai López de Ayala krijgt als expert op het gebied van profiling en seriemoordenaars de onaangename klus om samen met zijn partner Estíbaliz Ruiz de Guana achter de moordenaar aan te gaan.

Wat volgt is een interessante zoektocht naar een identieke tweeling, een verstoten kind en de moordenaar. Urturi (laten we haar achternaam maar even afkorten) heeft een mooi dubbel verhaal geschreven dat zich afwisselend in 1970 en 2016 afspeelt. Uiteraard heeft het verleden invloed op het heden en dat is natuurlijk leuk bedacht. Wel maakt ze nog een paar (beginners?)foutjes in het boek. Zo wordt er een te duidelijke verdachte neergezet, die het uiteraard niet gedaan heeft en is er wel erg veel drama in het leven van de hoofdpersonages. Laten we zeggen dat ze de getroebleerde gescheiden inspecteur zoals we die kennen van bijvoorbeeld Mankell, Nesbo en Nesser heeft overtroffen.

Waarom dit boek toch echt de moeite waard is om te lezen zijn de beschrijvingen van de omgeving en hoe ze de omgeving een prominente rol in het verhaal weet te geven. Ik krijg gelijk zin om rond te gaan reizen rondom Vitoria om te zien hoe het er in het echt uit ziet. Het is ook echt een ander soort thriller omdat het op een andere locatie speelt en dat is leuk. Daarom kijk ik ontzettend uit naar deel 2 en deel 3 van de trilogie, als het goed is komt het tweede deel in november uit. 

Esi Edugyan – Washington Black

Washington Black is een bijzonder verhaal vol onwaarschijnlijkheden over zoeken naar jezelf

Washington Black (vernoemd naar George Washington en zijn eigenaar mr. Black) wordt als elfjarige slaaf van plantagemedewerker uitverkozen om de persoonlijke bediende te worden van Christopher Wilde (ook wel Titch genoemd). Christopher is op bezoek bij zijn broer, de nieuwe plantage-eigenaar op Barbados, en wil daar zijn Wolkenkliever verder ontwikkelen. Washington helpt hem bij zijn metingen en leert lezen en tekenen van Christopher. Als er een dode valt op de plantage en Washington de schuld dreigt te krijgen besluit Christopher dat het tijd is om samen te ontsnappen in de Wolkenkliever. Via de noordpool, Canada, de VS, Londen en Amsterdam komt Washington uiteindelijk in Marokko terecht op zoek naar Titch en naar zichzelf.

Wat Eudgyan mooi weergeeft in dit boek is hoe onze identiteit samenhangt met onze sociale omgeving. Als Wash nog op de plantage werkt voelt hij zich vooral onderdeel van de slaven en van zijn beschermster Big Kit. Als hij de bediende van Titch wordt en leert lezen en tekenen voelt hij zich nergens bij horen en daarom hecht hij zich aan Titch. Op het moment dat Titch verdwijnt en hem in de steek laat blijft hij jaren lang zoeken naar Titch en naar wij hij zelf is. Pas als hij zijn zoektocht afsluit kan hij zichzelf zijn en zijn plek in de maatschappij opeisen.

Edugyan heeft een heerlijke lichte schrijfstijl, hierdoor leest het boek makkelijk weg en wil je door blijven lezen. Dit boek is bijna vijf sterren waard, maar de onwaarschijnlijkheid van het verhaal maakt dat het dat net niet red. Het is vreemd en haast vervreemdend dat een (ex-)slaaf met brandwonden terecht komt op de Noordpool, een aquarium sticht in Londen en de woestijn van Marokko doorkruist. Daarmee heeft het bij vlagen iets weg van de boeken van Jonas Jonassen. De uitwerking van de thema’s vrijheid en identiteit en de samenhang daartussen maakt dat het de vier sterren wel ruim waard is. Edugyan geeft een inkijkje in het slavernijverleden van Brits-Indië en de gevolgen daarvan.