Manu Causse - De groene eend

Een roadtrip waarin droom en werkelijkheid door elkaar lopen

Eric weet niet goed wat hij aan moet met het leven. Zijn ouders zijn verongelijkt toen hij jong was, hij is gescheiden en zijn zoontje Isaac is zwaar autistisch en kan amper contact met de buitenwereld maken. Hij is alleen. Ooit was hij een succesvol illustrator en gelukkig getrouwd, nu leeft hij van het beetje geld dat over is en bezoekt elke woensdag Isaac in de instelling, terwijl zijn ex zich grote zorgen maakt om hoe hij het vaderschap inricht. Alles wordt beter op het moment dat zijn oom overlijd en hem een groene eend en zijn huis nalaat. Hij besluit er te gaan wonen en rijdt met de eend naar Isaac. Isaac vindt de auto prachtig en samen vertrekken ze op een roadtrip-achtige ontsnapping door Frankrijk. Maar ze zijn niet alleen, zowel de geesten van een kritische kat, zijn oom en zijn ouders rijden met ze mee als vele andere eend-rijders op hun jaarlijkse toertocht. Langzaam lijkt er een betere band te ontstaan tussen Eric en Isaac.

Toen ik erover nadacht verbaasde het me dat ik niet vaker (vertaalde) Franse literatuur lees, ik weet niet of het minder wordt uitgegeven in Nederland of dat ik het vooral minder vaak tegenkom en lees, maar dit boek van Manu Causse maakt dat ik meer Franse auteurs wil gaan lezen. Het is helder geschreven en vertelt een prachtig verhaal. Het doet ergens wat denken aan Mark Haddons ‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht’ al wordt dat uit het perspectief van de autistische jongen verteld en is met Isaac bijna geen contact te krijgen, laat staan dat we weten wat hij denkt. Een extra element dat Causse aanbrengt in het verhaal zijn de geesten die commentaar geven en met elkaar ruzie maken. Een bijzondere buitenlichamelijke ervaring die zowel Eric als de lezer het gevoelt geeft in een droom te zitten. Nergens wordt duidelijk of de geesten enkel in Erics hoofd zitten of dat Eric ze niet hoort. Door de uitstapjes in vertelperspectief naar andere personages krijgen we een goed beeld van Eric en de gevolgen van zijn acties, maar je kunt niet anders dan hem groot gelijk geven dat hij er vandoor gaat met zijn zoon.

Bloggers-block

Ik wist dat het een drukke tijd ging worden, twee kleine kinderen en een proefschrift dat afgeschreven moest worden voor half maart, maar dat het me helemaal niet meer zou lukken om te lezen en te bloggen dat had ik niet verwacht. Juist mijn blog wilde ik overeind houden, voor mezelf en voor de lezers, daarom heb ik mijn lidmaatschap van de Hebban Thriller Club van Tien voor een jaar gepauzeerd, maar zelfs toen lukt het bijna niet om te lezen.

En als ik dan wat las dan lukte het me niet om er over te schrijven. Ik kon de woorden niet vinden, de tijd niet, de aandacht niet, om weer te beginnen met schrijven. Op zich niet zo gek, rationaliseerde ik, ik werkte tien tot twaalf uur per dag en zes tot zeven dagen per week. Academische literatuur lezen, data prepareren, analyses draaien en vooral schrijven, schrijven, schrijven.

Het afgelopen half jaar heb ik twee keer een schrijfweek genomen, helaas niet voor mijn blog zoals sommigen dachten. Slechts een week volledige focus op mijn proefschrift. En dat heeft geholpen, het proefschrift is goedgekeurd, en 10 november mag ik het verdedigen in Tilburg. 

Dan is het nu weer tijd om te lezen en vooral veel recensies te schrijven. Naast de drie(!) planken met boeken die ik nog wil lezen ligt er ook een hele stapel in de kast die ik (echt!) snel wil lezen:

• De groene eend van Manu Causse
• Een geschiedenis van wolven van Emily Fridlund
• Mischling van Affinity Konar
• Harry Potter and the Cursed Child van JK Rowling
• Ragdoll van Daniel Cole
• De levenden en de doden van Windsor van Hakan Nesser
• De zeven functies van Talen van Laurent Binet
• Ik ben pelgrim van Terry Hayes

 Als ik nu maar weet me welk boek ik moet gaan beginnen, dan is mijn bloggers-block vast snel over.

Frederik Baas - Dagboek uit de rivier

‘Dagboek uit de rivier’ gaat over Rens, een jongen van zeven die met zijn moeder Barbara en stiefvader Robbert een weekje naar de Ardennen gaat op vakantie. Robbert is uitgever en één van zijn schrijvers heeft daar een huisje, een mooie gelegenheid om op bezoek te gaan. Maar als het snoertje van de IPad niet mee blijkt op vakantie slaat de verveling toe. Om hem af te leiden verzint Barbara een avontuur. Er is een aantal jaar geleden een Nederlands meisje verdwenen uit het dorp en wat nou als ze hier nog steeds in de buurt is?

Terwijl ze aan het zwemmen zijn vindt Rens blaadjes uit een dagboek. Ze zijn duidelijk door een jong meisje geschreven, ze zit opgesloten en heeft het koud en wil gered worden. Ze volgen het water uit de rivier en komen dichter bij de oplossing dan ze ooit hadden gedacht. De schrijver (die een writers block heeft) speelt het spel mee, maar ik bleef me steeds afvragen of deze man wel te vertrouwen is. Hij lijkt oprecht en te goeder trouw, maar er is iets…

Frederik Baas heeft een prettige schrijfstijl en heeft de kracht van de eenvoud goed toegepast in zijn boek. Tot de helft van het boek gebeurt er helemaal niets en toch is het fijn lezen en wordt er een sterke onderhuidse spanning opgebouwd. Je weet dat er iets moet gaan gebeuren en vraagt je af wat het is en waarom. Met slechts een beperkt aantal personages tot zijn beschikking weet Baas de onderlinge verhoudingen goed te typeren en met heel weinig details veel achtergrond te scheppen, dit geldt vooral voor Barbara, de moeder van Rens.

Blijft alleen nog de vraag, waarom is dit boek als pseudoniem geschreven als direct bekend wordt gemaakt wie er dan achter de naam Frederik Baas zit. Op het boek staat enkel Frederik Baas is Jan van Mersbergen. In een blog hierover schrijft hij zelf dat het een eerbetoon is aan de Frederik die hielp zijn eerste roman te publiceren en dat als je alle personages in zijn romans neemt hun eerste letters de naam Frederik vormen. Prachtig. Het verhaal is rond. Tijd om ook eens één van zijn romans er bij te pakken. 

E.O. Chirovici – Boek der spiegels

De laatste dag van de blogtour en de laatste aanwijzing komt er aan. Leuk dat je met ons mee hebt gekeken, gespeurd en binnenkort hopelijk ook gelezen!

Spannend boek met veel perspectieven
Peter Katz is een literair agent en ontvangt dagelijks delen van manuscripten van auteurs die hopen dat ze door hem ontdekt worden. Zo krijgt hij ook de eerste honderd pagina’s van het boek van Richard Flynn die verhalen over een moord die vijfentwintig jaar geleden gepleegd is. We duiken als lezer gelijk in het verhaal van Flynn en lezen het manuscript.

Ik ontving het verzoek om een beoordeling in januari, toen alle medewerkers van het agentschap nog aan het bijkomen waren van de kater na afloop van het feestseizoen. Het bericht was heel behendig aan mijn map met ongewenste mail ontsnapt en in mijn inbox beland, als onderdeel van een reeks andere berichten.

Laura, een studente psychologie, helpt Flynn aan een baantje bij Professor Joseph Wieder, een grootheid op dat moment binnen de psychologie, om de bibliotheek van de professor opnieuw in te delen en een digitaal register te maken. Op een besneeuwde avond besluit Flynn naar de professor te gaan en dezelfde avond wordt de professor vermoord. Daar eindigt het manuscript en Katz is vastbesloten om uit te zoeken hoe het verhaal in het echt is geëindigd in de hoop het te kunnen verkopen. Het manuscript is niet te vinden, want Flynn is overleden en nergens ligt een manuscript, daarom wordt er een privé detective op de zaak gezet om te achterhalen wiens herinneringen mogelijk op waarheid berusten en wie probeert een verhaal op de mouw te spelden.

Chirovici speelt een leuk spel met kanten, of desgewenst spiegels, iedereen vertelt zijn kant van het verhaal zoals men denkt dat het gebeurd is of zoals men wil dat anderen denken dat het gebeurd is. Dat het gaat over gebeurtenissen van 25 jaar geleden maakt de herinnerring er over het algemeen niet betrouwbaarder op. Chirovici speelt ook door verschillende lagen in het boek aan te brengen. We hebben het manuscript, de schrijver, de literair agent en de gepensioneerd rechercheur die ook zijn kant van het verhaal bekijkt en moet herzien. 

Het geheel is prettig geschreven en leest vlot weg. Daardoor heeft het boek voor ieder wat wils, een goed geschreven verhaal, een knappe detective en een psychologische roman waarin waarheid en perceptie van groot belang blijken te zijn. Ook als je niet continu bezig bent met wat perceptie is en wat waarheid is het boek heerlijk om te lezen. Een goed (internationaal) debuut wat mij betreft. 

KLUEDO Hint: Het is niet literair agent Peter Katz!

Janie van der Hulst-Veerman - Gevangen Wind

Een interessant perspectief op de teloorgang van de visserij in de Zuiderzee

Janine van der Hulst-Veerman heeft iets interessants gedaan. Of eigenlijk twee dingen. Ze heeft een boek geschreven over een deel van de geschiedenis van haar woonplaats Huizen en ze is zelf een uitgeverij gestart, Lieve Hart. Die naam vond ik, eerlijk gezegd, best apart, maar als je leest dat het een typisch Huizerse uitspraak is, wellicht het equivalent van ‘O my god’, kan ik hem zeker waarderen.

Lieve Hart (het eerste deel van Gevangen Wind) gaat over Marrie, een jonge meid in het vissersdorp Huizen die verliefd wordt op de knecht Lammert. Maar als Marrie zwanger blijkt te zijn laat hij niets meer van zich horen, zoals haar moeder al had voorspeld. Maar ze gaat niet bij de pakken neer zitten, ze gaat naailes geven en verstelwerk doen om bij te dragen aan het huishoudinkomen en uit de armoede te komen. In het tweede deel (Gevangen Wind) slaat Marrie haar vleugels uit en vertrekt ze met man en kind naar Friesland om daar het kaas maken onder de knie te krijgen. Maar of dat zo’n succes wordt?

Het verhaal van het meisje Marrie laat op een leuke manier zien hoe de wereld veranderd tussen 1906 en 1927. Een tijd waarin veel gebeurt en veranderd. Is de visserij op de Zuiderzee eerst nog een goede maar gevaarlijke manier om in het levensonderhoud te voorzien, als de plannen om de Zuiderzee te dempen steeds concreter worden moet er een andere manier gevonden worden om brood op de plank te krijgen. Van der Hulst gebruikt  historische feiten rondom het kaas maken en kaas kruien in het begin van de 20^e eeuw om het verhaal van Marrie vorm te geven.

Het was een leuk boek om te lezen al worstel ik wat met het ‘beoordelen’. Het boek wordt aangekondigd als een historische roman en het heeft wel wat weg van de boeken van Leni Saris die ik vroeger las, vermakelijk en romantisch. Soms ligt het er net wat te dik bovenop qua Huizerse uitspraken en de roman staat misschien iets te veel in dienst van het historisch verhaal dat van der Hulst wil vertellen. Al met al een redelijk geslaagd debuut, vooral geschikt voor mensen die de visserij in het begin van de 20^e eeuw of Huizen interessant vinden en ik ben benieuwd hoe van der Hulst zich als schrijfster gaat ontwikkelen.