Isabel Bodar – Intuïtie

Eindelijk weer een goede Nederlandse thriller

Na een chaotische relatie en een moeilijke scheiding vertrekt Anne Blom met Femke, haar 8-jarige dochtertje, naar de andere kant van het land. Femke is een bijzonder kind ze heeft een stoornis op het autistisch spectrum, maar ze kan goed aarden in het nieuwe dorp. Dat is voor Anne moeilijker, ze worstelt met haar nieuwe leven en het combineren van de zorg voor Femke en het werk. Dan gebeurt datgene waar iedere ouder bang voor is: Femke verdwijnt. Als Anne bij de buitenschoolse opvang aankomt is de leidster net naar binnen om voor een kind met een bloedneus te zorgen en in die tijd is Femke verdwenen. Er volgt een spannende zoektocht naar Femke waarbij de ontvoerder laat weten dat Anne haar zonden op moet biechten, maar welke zonde?

Ik ben erg blij dat ik dit boek heb mogen lezen voor vrouwenthrillers.nl. Het is een boek dat ik zelf niet snel uit zou hebben gekozen, omdat ik na een paar tegenvallende ervaringen weinig nieuwe Nederlandse thrillers meer lees, maar dit is eindelijk weer een goede. Bodar kan zich wat mij betreft meten met Simone van der Vlugt en Tess Franke. Ze weet een goed en spannend verhaal neer te zetten met meerdere geloofwaardige  kandidaat-ontvoerders en daardoor voert het verhaal je op een natuurlijke en meeslepende manier mee naar de ontknoping. Het blijkt bij het schrijven van thrillers vaak moeilijk om personages diepte mee te geven, maar daar is Bodar goed in geslaagd. Ze weet meer van Femke te laten zien dan alleen de rouwende, ontzette moeder.

Nadat is de achterkant las waar erg weinig informatie op stond en geen foto van de auteur heb ik even een rondje zoeken gedaan. Zo blijkt Isabel Bodar inderdaad een pseudoniem te zijn. Dat vind ik dan wel weer jammer. Als je niet voor je eigen verhaal uit durft uit te komen. Ik geef hem/haar 5 jaar, in 2018 zullen we wel weten wie het is geweest, zoals dat ook bij Lars Kepler, Suzanne Vermeer en Tess Franke is uitgekomen. Ik gok op een 50-jarige man met een mid-life crisis.

Cijfer: 7,5

Josha Zwaan - Zeevonk

Met dank aan uitgeverij Artemis en de virtuele leesclub heb ik kennis mogen maken met Josha Zwaan en haar boek Zeevonk. Zeevonk vertelt het verhaal van een jonge vrouw, Freya die op zoek naar avontuur en liefde de oversteek naar Nieuw-Zeeland maakt waar ze haar man ontmoet die ze alleen nog maar heeft geschreven tot het moment dat ze op het vliegtuig stapt.  Ze ontmoet een stugge man die ze dolgelukkig maakt door hem een zoon te baren. Zelf is ze echter niet gelukkig en wellicht om daar uiting aan te geven begint ze een affaire met haar pianoleraar David.

In een laatste poging om het gezin te redden nemen ze de boot naar Amsterdam. Deze boot is de Willem Ruys en de andere hoofdpersoon in het boek. Josha Zwaan speelt met het gezegde ‘als de muren konden spreken’ en laat de boot vertellen, als een almachtige verteller, over wat zich afspeelt aan boord van het schip. Als ze in Amsterdam aanleggen blijkt het huwelijk voorbij, Freya’s man en zoon gaan terug naar Nieuw Zeeland en het duurt jaren voordat Freya haar zoon op durft te zoeken. Zelf woont ze in Amsterdam met David totdat ook hij haar verlaat. We leren Freya steeds beter kennen als ze als verzorgster mee gaat reizen op de Willem Ruys en steeds weer de zee verkiest boven het land. Haar dromen en angsten, maar ook haar verleden, toen ze samen met haar moeder in een Jappenkamp zat in Indonesië en hoe dit hun beider vermogen om lief te hebben heeft beïnvloed.

Het idee van Zeevonk is heel erg goed, het is heel mooi hoe de levens van Freya en de Willem Ruys steeds weer met elkaar vervlochten raken en dat ze de Willem Ruys laat vertellen vind ik ook een erg mooi gegeven.  De symbiose die ze wel heeft met het schip, maar niet met haar kind is mooi, maar ook lastig om aan te zien. Het is daardoor wel een erg somber boek en op sommige momenten kon ik wel schreeuwen, maar je kunt het ook goed af laten lopen! Het hoeft niet allemaal alleen maar narigheid te zijn! Die totale ellende vond ik soms wel wat overtrokken, hoeveel kan er fout gaan in één mensenleven. Toch had ik het boek absoluut niet willen missen en het is ook een erg mooie uitgave met en verklarende woordenlijst achterin.

Hanna Bervoets - Alles wat er was

Een bizar aannemelijk boek

In Alles wat er was wordt het verhaal van Merel verteld. Merel werkt bij de televisie en op zondagmiddag maken ze een verhaal over wonderkinderen. Dat verhaal wordt opgenomen in de school van wonderkind Joeri, met zijn moeder en leraar erbij en een opnameteam. Tijdens de opnamen is er een grote knal, er wordt opgeroepen om ramen en deuren gesloten te houden en niet naar buiten te gaan. De grote vraag is, wat gebeurt er met mensen, als individuen en als groep, als ze worden afgesloten van de buitenwereld, met een beperkte hoeveelheid eten en steeds minder de gemakken van de ‘oude situatie’ toen alles wat er was er nog gewoon was. We lezen de dagboekfragmenten van Merel die ze in een agenda van een van de schoolkinderen schrijft en zo volgen we hoe de groep steeds kleiner wordt en uit elkaar valt, tot er alleen maar was, wat er was.

Hanna Bervoets begint met een heel interessant gegeven, wat gebeurt er met een groep mensen als ze opgesloten zijn in een gebouw met beperkte middelen. Hoe ontstaat groepsvorming? Wie neemt de leiding? Waar ontstaat liefde? Het is een combinatie van Big Brother en Expeditie Robinson, maar dan zonder de opdrachten. Het is heel interessant om te zien welke mensen naar elkaar toe trekken en hoe de een na de ander de rationaliteit uit het oog verliest en ieder voor zich de keuze moet maken: gaan we naar buiten, naar het grote onbekende of blijven we binnen, waar er weinig voedsel is en we niet weten hoe lang we nog moeten wachten en wanneer het voedsel opraakt.

Bervoets heeft een prettige schrijfstijl. Haar roman leest makkelijk en vlot door, door het grote lettertype komt het wel wat over als een roman voor een jonger publiek (of juist voor de mensen met leesbrillen). De tijd verspringt continue en dat is soms wat verwarrend, al wordt aan het eind uitgelegd hoe het komt dat de blaadjes van haar dagboek door elkaar zijn geraakt. Ook blijf ik met een grote vraag zitten, wat doet Kaylem, de schoonmaker van de school op zondag in de school? Daarnaast merkte ik dat ik, ondanks dat het boek erg goed doorleest en er een goede spanningsboog wordt gecreëerd, iets mis. Ik wilde graag doorlezen maar aan het eind blijf ik zitten met een onbevredigend gevoel, is dit het nou? Ja, dit was alles wat er was.

Cijfer: 7,5

Jaume Cabré – De bekentenis van Adrià

Het beste boek van dit jaar

“En zoals Hopper zei dat hij schilderde omdat hij het niet onder woorden kon brengen, schrijf ik het op omdat ik het niet kan schilderen, hoewel ik het voor me zie. En ik zie het altijd zoals hij, door ramen en deuren die op een kier staan. En wat ik toen niet wist, kwam ik later te weten. En wat ik niet weet, verzin ik, en is ook waar. Ik weet dat je me begrijpt en me zult vergeven.”

Dit is één van de prachtzinnen uit Jaume Cabré’s ‘De bekentenis van Adrià’, het meesterwerk van een Catalaanse schrijver over een jongetje die als man probeert te begrijpen hoe zijn leven er uit heeft gezien en waarom. Adrià heeft Alzheimer en om niet nog meer verloren te laten gaan van zijn levensverhaal heeft hij het opgeschreven en aan zijn beste vriend Bernat gegeven, dat verhaal lezen we. De vriendschap van Adrià en Bernat begint op vioolles. Tot die tijd heeft Adrià vooral aanspraak aan zijn speelgoedfiguurtjes sheriff Carson en de indiaan zwarte Adelaar. Adrià is een goede leerling en kan moeiteloos talen leren, maar van zijn ouders moet hij op vioolles. Iets wat hij niet heel leuk vindt, totdat hij Bernat leert kennen, Bernat heeft meer talent op viool te spelen dan Adrià en komt voor hem op als hij een black-out krijgt op het toneel. Naast Adrià en Bernat is er nog een derde bijzondere hoofdpersoon in deze roman, de viool van Storioni. Vervlochten met het levensverhaal van Adrià wordt het verhaal van de viool van Storioni verteld, hoe hij is uitgezaagd uit bijzonder hout dat groeide uit een menselijk skelet bij een klooster en hoe die viool eeuwen Europese geschiedenis heeft meegemaakt. Adrià is heel erg nieuwsgierig naar het verhaal van de viool, waarom deze in zijn vaders kluis ligt en waar hij vandaan komt. De viool brengt echter altijd de liefde in gevaar.

            Ik hou nooit zo van mensen die in januari al zeggen dat ze het boek van het jaar hebben gelezen, maar dat is wel het gevoel dat ik nu (in maart) heb. Wat een prachtig boek. Het boek bestaat uit pure poëzie verpakt in een jasje van geschiedenis. Ik vind het heerlijk om te lezen hoe Adrià zich ontwikkeld, hoe zijn vriendschap met Bernat zich ontwikkeld en zijn liefde voor Sara ontluikt. Het is een boek dat de tijd voor je neemt en waar je zelf ook enkele weken voor uit moet trekken. Er spelen verschillende verhaallijnen door elkaar, die niet duidelijk worden aangekondigd, maar de schrijver weet mij zo mee te nemen in het verhaal dat ik geen moeite heb om ze uit elkaar te houden en met speels gemak neemt hij ons mee van de middeleeuwen naar het heden en van de jeugd van Adrià in de tijd van Franco naar de man die de viool bouwde waar het allemaal om draait. Wat mij betreft kan deze in het rijtje grote Barcelonaromans worden geschaard met Carlos Ruiz Zafón en Eduardo Mendoza. Ik vind het misschien zelfs wel beter. Als ik een nadeel moet noemen van dit boek is dat het 700 pagina’s is. Het is heerlijk om zo lang te kunnen genieten van een boek, maar het was te zwaar om mee te nemen in de trein. Een terechte nieuwe Grote Verhalen Verteller van Signatuur.

Peter Delpeut - Kruisverhoor

Een eenzame politieman
In ‘Kruisverhoor’ volgen we Martin Jansen, een politierechercheur in Den Helder die verlof heeft omdat zijn moeder op sterven ligt. Terwijl hij bij zijn moeder op bezoek gaat houdt hij zich zijdelings bezig met een zaak door een collega met een drankprobleem te helpen. Zij wil hem vooral bij de zaak betrekken omdat de verdachte, het meisje V. op zijn ex-vriendin Kirstin lijkt. Langzaam krijgen we het verhaal van Martin en Kirstin te horen, een verhaal van een verloren liefde. Tegelijkertijd volgen we de verwikkelingen in de zaak V. waarin een babylijkje is gevonden, waarvan V. niet de moeder blijkt te zijn, maar waar is haar baby dan?

Ik vind het een ontzettend mooi boek. Delpeut heeft een prettige schrijfstijl en neemt je mee in de verlatenheid van het sterven en de eenzaamheid van Martin Jansen. Martin is een tragisch figuur met een goed hart en ergens, misschien ook wel doordat het veelvuldig sneeuwt in het boek, deed hij me denken aan Kurt Wallander. Een eenzame man, maar met het hart of de goede plaats. Op de achterkant van het boek staat ‘een psychologische roman die speelt met het genre van policier’. Daar ben ik het erg mee eens. Het is vooral een boek over verlies en een gebrek aan liefde. Maar de verschillende verhaallijnen, de persoonlijke van de rechercheur en zijn collega en het misdaadverhaal van de dode en de vermiste baby komen mooi samen. Aan het eind van het boek kon ik maar één ding denken: hadden we maar meer van zulke auteurs in Nederland. Een echte aanrader als je van boeken houdt die je raken.