Joost Heyink – De Psycholoog

Paranoïde of echt in gevaar?

In ‘De psycholoog’ van Joost Heyink maken we kennis met Joep Duvalier, Joep heeft net een praktijk voor psychologie geopend voor mensen die niet in het reguliere circuit terecht willen of kunnen. De patiënten komen mondjesmaat binnenlopen met de gebruikelijke problemen: echtscheiding, liefdesverdriet, rouwverwerking, behalve zijn eerste patiënte, Maja de Ridder. Maja heeft moordneigingen naar haar man toe die haar, naar eigen zeggen, mishandelt. Joep weet niet goed wat hij aan moet met deze patiënte die alles ontregelt en hem mee lijkt te slepen in een wereld van corruptie, vastgoed en zware jongens. Gelukkig heeft hij een stamkroeg en een goede vriend die heel veel over geschiedenis weet en hem uit benarde situaties wil redden. Maar ligt deze hele situatie nu aan Maja of aan zijn eigen paranoïde geest?

Dit is het eerste boek van Joost Heyink dat ik lees en ik vind dat hij een prettige schrijfstijl heeft. De zinnen zijn kort en hebben wat venijnigs. Vooral de beschrijving van de inrichting van het kantoor in het eerste hoofdstuk vond ik heerlijk sarcastisch om te lezen. Het verhaal zelf vind ik eigenlijk niet goed genoeg. Er zit weinig vaart in het begin van het verhaal en ook de balans tussen ‘zit hij nu echt in een enge situatie’ en ‘is hij paranoïde’ is niet goed genoeg uitgewerkt. Ik had een beetje op Homeland gerekend, maar dat was het niet. En ondanks een aantal achtervolgingsscènes kreeg ik nergens het gevoel dat Joep echt in gevaar was.

Cijfer: 6

Dan Brown – Inferno

Inferno, een heerlijk boek voor op vakantie
Het nieuwste boek van Dan Brown heeft Robert Langdon weer in de hoofdrol, in ‘Inferno’, wordt Langdon wakker in Florence met een gat in zijn hoofd, hechtingen en geen idee hoe hij in Florence terecht is gekomen. Het laatste wat hij zich herinnert is dat hij over de campus in Amerika liep, en die beelden worden vermengd met waanbeelden van een vrouw met zilvergrijs krullend haar die tegen hem zegt: ‘zoekt en je zult vinden’. Dat is wat Langdon gaat doen en tijdens het zoeken duikt hij steeds dieper in de donkere wereld van het Inferno van Dante Alighieri , een Italiaanse kunstenaar die de goddelijke komedie schreef waarvan het eerst deel ‘Inferno’ heet.  In ‘Inferno’ moet Dante door de zeven kringen van de hel heen en Langdon moet diezelfde route volgen om uit te komen bij iets wat de ondergang van de wereld kan betekenen als ze het niet op tijd te pakken krijgen.

De nieuwe Dan Brown geeft je eigenlijk precies wat je verwacht, een spannend verhaal met Robert Langdon in de hoofdrol, een mooie en slimme vrouw om hem te helpen en heel veel symboliek. Deze keer niet zozeer kerkelijke symboliek zoals in De Da Vinci Code maar de symboliek zoals die door Dante werd gebruikt in zijn ‘Inferno’. Het boek is alleen niet zo spannend als De Da Vinci Code en dat komt volgens mij door twee dingen. Allereerst is het verhaal voorspelbaar geworden in zijn onvoorspelbaarheid. Alles zit er in, plotwendingen, persoonsverwisselingen, vrienden die vijanden blijken te zijn en vice versa. Maar dat is ook precies wat je al had verwacht van Dan Brown. Hij doet niets nieuws, herhaalt een oud trucje. Wat het boek absoluut niet minder vermakelijk maakt. Wat mij betreft is dit een ideaal boek voor op vakantie. Ten tweede kun je deze keer veel minder zelf meedenken met het verhaal, Dante is minder bekend dan de religieuze allegorieën uit De Da Vinci Code en ook met de kennis die ik wel had kon ik deze keer minder met de aanwijzingen. Ik was meer een volger dan een medeplichtige van Langdon deze keer.

Al met al is het dus een prima boek, spannend, veel actie, vlot geschreven , korte hoofdstukken met afwisselende vertelperspectieven. Interessante (en ook wel enge) internationale organisaties en een goed verhaal. De volgende keer zou ik alleen wat meer van Robert Langdon willen weten en wat meer zelf mee kunnen doen.

Cijfer: 7

Het Amazoneverbond - Ad van de Lisdonk

Het Amazoneverbond is het thrillerdebuut van Ad van de Lisdonk en dat mag er wezen. Het Amazoneverbond begint met een lijk, en thrillers die met een lijk beginnen hebben altijd een streepje voor bij mij. Het lijk blijkt te zijn van Claire van Ruysdael, aanstormend politiek talent van de partij Balans, met als speerpunt de gelijkheid van mannen en vrouwen. Inspecteurs John Engles en Laura Sieberg onderzoeken haar dood en blijven doorzoeken, ook als van hogerhand te kennen wordt gegeven dat het een ongeval is en dus niet de zaak van de recherche. Hun privé-onderzoek tezamen met de vriend van John, Diederik, die tevens patholoog-anatoom is leidt hun een vreemde en zeer herkenbare wereld in, waar een bepaalde groep vrouwen, de Amazones, niets en niemand zullen sparen om aan de macht te komen en mannen op de plaats te krijgen waar ze thuis horen.

Van de Lisdonk heeft een prachtig debuut geschreven, ik kan het niet anders zeggen. Het boek speelt zich (voor een groot deel) in Nederland af zonder saai of ongeloofwaardig te worden en heeft vaart, heel veel vaart. Waar Deel I nog rustig begint nam het verhaal mij wel al gelijk met zich mee en in Deel II schieten de vonken ervan af. Om de beelden die mannen en vrouwen van elkaar hebben te schetsen heeft hij ‘de man’ in tweeën gesplitst, John en Diederik. Dat is op zich een hele mooie zet, al heb ik me sterk geërgerd aan sommige dingen die Diederik zegt, dat heeft zo’n jongen toch niet nodig, dacht ik bij mezelf. Een voorbeeld: hij werd DD genoemd, toevallig ook zijn favoriete cupmaat. Gelukkig draait niet alles in het boek om de strijd tussen de geslachten en de stereotypen die daar bij horen. Er ontvouwen zich romances, de wereldpolitiek en de geschiedenis (Trojaanse oorlog) worden besproken en in een nieuw daglicht gezet. Het is erg knap hoe van de Lisdonk zich de wereld heeft eigen gemaakt en deze heeft ingezet in zijn boek.

Waar ik me in het begin afvroeg of dit boek wel ook voor vrouwen aantrekkelijk is, ben ik daar nu wel redelijk zeker van. Maar dan wel de vrouwen die houden van boeken als van Jo Nesbo, Dan Brown en Clive Cussler. De personages worden goed ontwikkeld, maar de actie maakt het boek anders dan andere Nederlandse thrillers. Het zou mij niets verbazen als dit boek over een paar jaar in de Angelsaksische landen wordt uitgegeven en een groot succes wordt aldaar. En voor een boek waar je geen genoeg van kan krijgen, is het fijn om te weten dat er nog een tweede deel aankomt: het Amazone-offensief. Waarin we het opnieuw op moeten nemen tegen de Amazones.

Ik heb het genoegen gehad om met Ad en de andere lezers van het boek in de Crimezone leesclub te mogen discusiëren, daarvoor hartelijk dank!

Isabel Bodar – Intuïtie

Eindelijk weer een goede Nederlandse thriller

Na een chaotische relatie en een moeilijke scheiding vertrekt Anne Blom met Femke, haar 8-jarige dochtertje, naar de andere kant van het land. Femke is een bijzonder kind ze heeft een stoornis op het autistisch spectrum, maar ze kan goed aarden in het nieuwe dorp. Dat is voor Anne moeilijker, ze worstelt met haar nieuwe leven en het combineren van de zorg voor Femke en het werk. Dan gebeurt datgene waar iedere ouder bang voor is: Femke verdwijnt. Als Anne bij de buitenschoolse opvang aankomt is de leidster net naar binnen om voor een kind met een bloedneus te zorgen en in die tijd is Femke verdwenen. Er volgt een spannende zoektocht naar Femke waarbij de ontvoerder laat weten dat Anne haar zonden op moet biechten, maar welke zonde?

Ik ben erg blij dat ik dit boek heb mogen lezen voor vrouwenthrillers.nl. Het is een boek dat ik zelf niet snel uit zou hebben gekozen, omdat ik na een paar tegenvallende ervaringen weinig nieuwe Nederlandse thrillers meer lees, maar dit is eindelijk weer een goede. Bodar kan zich wat mij betreft meten met Simone van der Vlugt en Tess Franke. Ze weet een goed en spannend verhaal neer te zetten met meerdere geloofwaardige  kandidaat-ontvoerders en daardoor voert het verhaal je op een natuurlijke en meeslepende manier mee naar de ontknoping. Het blijkt bij het schrijven van thrillers vaak moeilijk om personages diepte mee te geven, maar daar is Bodar goed in geslaagd. Ze weet meer van Femke te laten zien dan alleen de rouwende, ontzette moeder.

Nadat is de achterkant las waar erg weinig informatie op stond en geen foto van de auteur heb ik even een rondje zoeken gedaan. Zo blijkt Isabel Bodar inderdaad een pseudoniem te zijn. Dat vind ik dan wel weer jammer. Als je niet voor je eigen verhaal uit durft uit te komen. Ik geef hem/haar 5 jaar, in 2018 zullen we wel weten wie het is geweest, zoals dat ook bij Lars Kepler, Suzanne Vermeer en Tess Franke is uitgekomen. Ik gok op een 50-jarige man met een mid-life crisis.

Cijfer: 7,5

Josha Zwaan - Zeevonk

Met dank aan uitgeverij Artemis en de virtuele leesclub heb ik kennis mogen maken met Josha Zwaan en haar boek Zeevonk. Zeevonk vertelt het verhaal van een jonge vrouw, Freya die op zoek naar avontuur en liefde de oversteek naar Nieuw-Zeeland maakt waar ze haar man ontmoet die ze alleen nog maar heeft geschreven tot het moment dat ze op het vliegtuig stapt.  Ze ontmoet een stugge man die ze dolgelukkig maakt door hem een zoon te baren. Zelf is ze echter niet gelukkig en wellicht om daar uiting aan te geven begint ze een affaire met haar pianoleraar David.

In een laatste poging om het gezin te redden nemen ze de boot naar Amsterdam. Deze boot is de Willem Ruys en de andere hoofdpersoon in het boek. Josha Zwaan speelt met het gezegde ‘als de muren konden spreken’ en laat de boot vertellen, als een almachtige verteller, over wat zich afspeelt aan boord van het schip. Als ze in Amsterdam aanleggen blijkt het huwelijk voorbij, Freya’s man en zoon gaan terug naar Nieuw Zeeland en het duurt jaren voordat Freya haar zoon op durft te zoeken. Zelf woont ze in Amsterdam met David totdat ook hij haar verlaat. We leren Freya steeds beter kennen als ze als verzorgster mee gaat reizen op de Willem Ruys en steeds weer de zee verkiest boven het land. Haar dromen en angsten, maar ook haar verleden, toen ze samen met haar moeder in een Jappenkamp zat in Indonesië en hoe dit hun beider vermogen om lief te hebben heeft beïnvloed.

Het idee van Zeevonk is heel erg goed, het is heel mooi hoe de levens van Freya en de Willem Ruys steeds weer met elkaar vervlochten raken en dat ze de Willem Ruys laat vertellen vind ik ook een erg mooi gegeven.  De symbiose die ze wel heeft met het schip, maar niet met haar kind is mooi, maar ook lastig om aan te zien. Het is daardoor wel een erg somber boek en op sommige momenten kon ik wel schreeuwen, maar je kunt het ook goed af laten lopen! Het hoeft niet allemaal alleen maar narigheid te zijn! Die totale ellende vond ik soms wel wat overtrokken, hoeveel kan er fout gaan in één mensenleven. Toch had ik het boek absoluut niet willen missen en het is ook een erg mooie uitgave met en verklarende woordenlijst achterin.